Folie do izolacji fundamentów

Stosuje się trzy rodzaje tzw. pionowej izolacji fundamentowej: lekką, średnią i ciężką. Są one indywidualnie dobierane do każdego budynku, zależnie od gruntu, na którym stoi.

• Lekka izolacja fundamentu - stanowi podstawową ochronę fundamentu przed wodami opadowymi i naturalną wilgocią gruntu. Stosuje się ją, jeśli poziom wód gruntowych jest niski (minimum 1 m poniżej poziomu posadowienia budynku), a także na gruntach przepuszczalnych (piaski, żwiry). Można ją wykonać za pomocą mas bitumicznych i zapraw wodoszczelnych.
• Średnia izolacja fundamentu - wykonuje się ją za pomocą odpowiednich szlamów elastycznych, folii oraz wielowarstwowej izolacji z papy. Jest przeznaczona do budynków posadowionych na gruncie spoistym, umiarkowanie wilgotnym (iły, glina). Stosowana wówczas, gdy istnieje ryzyko, że woda będzie stale obecna przy ścianie fundamentu.
• Ciężka izolacja fundamentu - zabezpieczenie o najwyższym stopniu szczelności, stosowane w tych samych przypadkach, co izolacja średnia, a także wówczas, kiedy fundament jest posadowiony poniżej zwierciadła wód gruntowych (mogą okresowo zalewać podpiwniczenie budynku). Ciężka izolacja jest wykonywana z betonu wodoszczelnego, żywic syntetycznych, folii i warstw zgrzewanej papy izolacyjnej.

Izolacja pozioma polega na zabezpieczeniu ławy lub płyty fundamentowej i ścian w płaszczyźnie poziomej. Umieszczana jest pomiędzy ławą a ścianą fundamentową oraz w miejscu, w którym fundament styka się z elewacją budynku. To miejsce wymaga szczególnie starannego wykończenia, ponieważ niewłaściwie wykonana izolacja na styku fundamentu i ścian sprawia, że powstają tzw. obwodowe mostki termiczne (wokół całego budynku). W efekcie dochodzi do dużych strat ciepła.

Zależnie od stopnia planowanej ochrony, różne materiały mogą być nakładane jedno- lub wielowarstwowo (folie, papy, masy bitumiczne). Wykorzystywane są one zarówno do tworzenia izolacji pionowej, jak i poziomej.

• Masy bitumiczne - to jedno- lub dwuskładnikowe mieszanki masy asfaltowej, kruszywa i wypełniaczy, przeznaczone do hydroizolacji pionowej i poziomej. Większość dostępnych mas bitumicznych jest przeznaczona do wykonywania lekkich izolacji fundamentu, ale niektóre tworzą grubowarstwowe powłoki przeciwwodne i zapewniają skuteczną ochronę w trudnych warunkach.
• Folia fundamentowa - służy do wykonywania izolacji poziomych i pionowych. Układa się ją tak, by szczelnie przylegała do fundamentu, zachowując szczególną ostrożność podczas kładzenia krawędzi (folia nie może ulec uszkodzeniu). Ogółem rzecz biorąc, układa się ją łatwo. Problematyczne może być jedynie połączenie jej z warstwą ocieplenia ścian. Folie mają różną szerokość, są dobierane zależnie od rozmiarów muru.
• Folia tłoczona, tzw. kubełkowa - przeznaczona do izolacji pionowej. Układa się ją na powierzchni ścian fundamentowych. Chroni przed wilgocią, ociepla fundament i zapewnia prawidłowy drenaż. Fizycznie chroni zabezpieczony fundament (warstwę bitumiczną można łatwo uszkodzić ostrym narzędziem) podczas zasypywania.
• Szlam hydroizolacyjny - jedno- lub dwuskładnikowe zaprawy na bazie szarego lub, białego cementu, z dodatkiem włókien, żywic, płynnych polimerów, substancji hydrofobowych itp., nadających im konkretne właściwości. Szlamy są wykorzystywane w izolacjach pionowych i poziomych, po nałożeniu tworzą szczelną, wodoodporną powłokę.
• Papa - arkusze włókna szklanego, poliestrowego lub tektury, nasączone masą asfaltową lub smołową, są często wykorzystywane do tworzenia przeciwwilgociowej i przeciwwodnej izolacji fundamentu. Papy mają dobrą elastyczność i wytrzymałość. Poza tym są odporne na działanie czynników chemicznych.
• Beton wodoszczelny - zawiera domieszki zwiększające jego wodoodporność, jednak nie zapewnia 100% szczelności przy stałym kontakcie z wodą. Jest stosowany razem z innymi masami uszczelniającymi i przeciwwilgociowymi.

Teoretycznie z izolacji fundamentu można zrezygnować, jeżeli został on zbudowany z materiałów zapobiegających przenikaniu wilgoci i utracie ciepła (np. z pełnych bloczków keramzytobetonowych). Zawsze istnieje jednak ryzyko, że beton pęknie i wilgoć przeniknie do wnętrza fundamentu.

Czy do izolacji fundamentów stosuje się zarówno folie pionowe, jak i poziome?

Tak, zabezpieczenie fundamentów wymaga wykonania zarówno izolacji pionowej, jak i poziomej. Jeżeli dany budynek jest podpiwniczony, izolację pionową kładzie się na powierzchni zewnętrznej wszystkich ścian, a dodatkowo wychodzi się z folią także kilkadziesiąt cm powyżej poziomu podłoża (zwykle do 0,5 m). Izolacje z folii poziomych kładzie się zaś przede wszystkim w miejscu, gdzie stykają się ściany fundamentowe i ściany zewnętrzne, pomiędzy ławą a ścianami fundamentowymi oraz pod kominem.

Czy poszczególne pasy folii do izolacji pionowej muszą na siebie nachodzić?

Tak, boki poszczególnych pasów folii izolacyjnej pionowej powinny być mocowane „na zakładkę". Zwykle wystarcza, by boki nachodziły na siebie na ok. 15-20 cm. Co ważne, zakładki zazwyczaj poleca się ze sobą skleić lub zgrzać. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy folia jest całą swoją powierzchnią przyklejana do ściany.

Czym jest wilgoć kapilarna, przed którą folia ma ochraniać fundament?

Wilgoć kapilarna to ta, która przedostaje się do murów budynku wprost z gruntu, by następnie piąć się coraz bardziej ku górze. Efektem są widoczne na ścianach zawilgocenia, rozwarstwienie i odpadanie tynku, nieprzyjemny zapach stęchlizny itd. Może to prowadzić nawet do rozwoju pleśni. Sama nazwa „kapilarna" pochodzi od „kapilarów", czyli naczyń włosowatych, które stoją za transportem wody w murach. To swego rodzaju pory (mikrokanaliki), które ma większość materiałów, np. beton czy cegły. Przyczyną tego stanu może być m.in. nieprawidłowa izolacja fundamentów.

Co zrobić, jeśli folia fundamentowa podczas montowania zostanie przebita?

W przypadku ewentualnych uszkodzeń folii fundamentowej należy ją naprawić, do czego stosuje się dedykowane temu produkty, np. łaty czy specjalne kleje. Takie miejsca warto też dodatkowo doszczelnić, by w żaden sposób nie mogło dojść do przecieków. Jest to tym istotniejsze, że odpowiednia naprawa na etapie budowy jest znacznie prostsza i o wiele tańsza niż ewentualne późniejsze osuszanie fundamentów oraz murów budynku, a także ich korygowanie i odnawianie.