Zaprawy murarskie

Wśród zapraw specjalistycznych można znaleźć te przeznaczone do zastosowania w konkretnym miejscu lub do pracy wyłącznie z jednym rodzajem materiału.

• Zaprawa szamotowa - klejowa zaprawa służąca do murowania cegieł szamotowych i klejenia płytek do obudowy pieców, kominków, palenisk, wędzarni.
• Pianoklej do murowania - jednoskładnikowy produkt przeznaczony do cienkospoinowego murowania różnych materiałów. Można używać go do wznoszenia ścian nośnych i działowych z betonu komórkowego czy ceramiki szlifowanej. Cechuje się bardzo dobrą przyczepnością do podłoża i zapewnia wysoką izolacyjność termiczną spoin (eliminuje mostki cieplne w murze). Jest odporny na działanie pleśni i grzybów.
• Zaprawa murarska do betonu komórkowego - zaprawa klejowa cienkowarstwowa, przeznaczona do budowy murów z bloczków komórkowych i silikatowych (wapienno-piaskowych).
• Zaprawa murarska do klinkieru - składa się z mieszanki cementu, wypełniaczy i dodatków modyfikujących. Przeznaczona jest do wznoszenia ścian z cegły klinkierowej. Przy jej użyciu można tworzyć spoiny o grubości 6-40 mm. Jest łatwa w obróbce i ma dobrą przyczepność.

Dostępne zaprawy murarskie przeznaczone są do różnych zastosowań - w zależności od ich właściwości. Większość z nich można przyporządkować do jednego z czterech podstawowych rodzajów zapraw.

• Zaprawa murarska cementowo-wapienna - najbardziej uniwersalna zaprawa murarska. Łączy zalety zapraw cementowych i wapiennych. Ma dobrą urabialność (cecha zapraw wapiennych), jest wytrzymała, a ponadto szybko wiąże (to z kolei atut zapraw cementowych). Jest to zaprawa wiążąca na powietrzu i w wodzie. Może być stosowana wewnątrz i na zewnątrz. Dzięki dodatkowi wapna wydłuża się czas wiązania i pracy z zaprawą. Stosowana powszechnie do robienia tynków, gładzi, murowania ścian i fundamentów.
• Murarska zaprawa cementowa - jedna z częściej używanych zapraw murarskich. Zawiera cement portlandzki. Twardnieje na powietrzu i w wodzie. Jest wytrzymała, mało nasiąkliwa, a z odpowiednimi dodatkami - wodoszczelna i urabialna. Najczęściej dodaje się do niej mączkę dolomitową lub żużlową, ciasto wapienne, popioły lotne. Stosowana jest jako spoiwo do murowania ścian (również nośnych - podlegających dużym obciążeniom), do murowania fundamentów, robienia wylewek czy obrzutek (pod tynki). Ze względu na wyższą cenę, używana nieco rzadziej niż zaprawy cementowo-wapienne.
• Zaprawa murarska wapienna - spoiwem jest tu ciasto wapienne, a sama zaprawa twardnieje pod wpływem działania dwutlenku węgla. Proces ten jest powolny (trwa kilka lat). Można go przyspieszyć za pomocą gorącego gazu zawierającego dwutlenek węgla. Niestety zaprawy wapienne szybko niszczeją pod wpływem niekorzystnych warunków zewnętrznych. Mają dobre właściwości izolacyjne, ale również dużą nasiąkliwość i mniejszą wytrzymałość od zapraw cementowych.
• Murarska zaprawa gipsowa - ze względu na dużą nasiąkliwość, jest stosowana głównie wewnątrz pomieszczeń. Może być używana, o ile wilgotność powietrza nie przekracza 65%. Jej właściwości zależą od proporcji użytych składników. Dzięki dodatkowi ciasta wapiennego lub wapna hydratyzowanego powstaje zaprawa gipsowo-wapienna o właściwościach podobnych do zaprawy typowo wapiennej. Najczęściej zawiera również dodatki opóźniające czas wiązania. Używana do typowych zastosowań wewnętrznych: murowania ceramicznych i gipsowych ścianek działowych, robienia gładzi itp.

Wybierając odpowiedni rodzaj spoiwa, głównym parametrem, na który należy zwrócić uwagę, jest wytrzymałość na ściskanie - oznaczona symbolami od M2 do M20. Jest to tak zwana marka zaprawy. Wskazuje ona minimalną wytrzymałość spoiwa mierzoną po 28 dniach. Parametr podawany jest w MPa (megapaskalach) - np. spoiwo z oznaczeniem M10 ma wytrzymałość równą 10 MPa.

Czy zaprawy murarskie można mieszać z różnego rodzaju dodatkami?

Tak, dostępne są specjalnie dedykowane temu produkty. Do zapraw można dodać np. środki przeciwmrozowe, które umożliwiają prace w obniżonych temperaturach (poniżej 5°C). Należy jednak pamiętać, że po dodaniu tego typu preparatów mogą zmienić się wskazówki w zakresie przygotowania zaprawy (np. ilość dodawanej wody). Zawsze zatem należy dokładnie sprawdzać opis podany przez producenta obu stosowanych produktów.

Jak przygotować zaprawę murarską?

Przygotowanie zapraw murarskich może się nieco różnić, w zależności od konkretnego produktu. Na ogół jednak polega na wymieszaniu w czystym pojemniku zawartości worka z określoną ilością wody (proporcje podane są na opakowaniu). Do mieszania należy wykorzystać mieszadło lub przeprowadzić cały proces w betoniarce. Uzyskana finalnie masa musi być jednolita, bez grudek. Niektóre produkty wymagają ponownego wymieszania po kilku minutach - dopiero wtedy są gotowe do użytku.

Jak prawidłowo przechowywać zaprawę murarską?

Zaprawę murarską najlepiej przechowywać w oryginalnych opakowaniach. Nie należy wystawiać ich na bezpośredni wpływ słońca. Ponadto trzeba je chronić przed wilgocią (poleca się ustawiać worki np. na paletach - tak, by nie znajdowały się bezpośrednio na podłożu). Najlepszym miejscem będą suche, chłodne pomieszczenia, z dala od żywności, napojów itp. Dostęp do tego typu środków musi być też chroniony przed dziećmi.

Ile zaprawy murarskiej trzeba zużyć na 1 m2?

Konkretne ilości zależą m.in. od stosowanego produktu, tworzonej konstrukcji, jak i grubości aplikowanej warstwy. W przypadku standardowej zaprawy murarskiej i ścian robionych z pełnej cegły zwykle jest to ok. 100 kg/m2 (grubość spoiny ok. 1 cm). Zaprawa szamotowa to zużycie na poziomie ok. 1,2 kg/m2/mm. Jeśli zaś chodzi o zaprawy cienkowarstwowe, przy bloczkach o szerokości 12 cm, jest to ok. 3-4 kg/m2 (grubość spoiny ok. 3 mm).

Czym usunąć pianoklej?

Jeśli jest to świeżo położony pianoklej, można go usunąć przy pomocy specjalistycznych środków, przeznaczonych do usuwania piany utwardzonej. Jednak w przypadku, gdy produkt ulegnie pełnemu zawiązaniu, usunięcie możliwe jest tylko przy zastosowaniu metod mechanicznych.