Popularne iglaki do ogrodu – jakie wybrać?

Opinii 0

Rośliny iglaste mogą stanowić ozdobę ogrodu przez cały rok. Zachwycają wielością form i ciekawą kolorystyką igieł. Nadają się do posadzenia pojedynczo i w grupach. Można z nich tworzyć wiecznie zielone żywopłoty i szpalery.

Dlaczego iglaki są tak popularne?

Iglaste drzewa i krzewy to wiecznie zielone rośliny, które stanowią ozdobę przez okrągły rok. Można je sadzić na stanowiskach słonecznych (np. sosny, jałowce) oraz zacienionych (np. cisy). Wśród iglaków znajdziemy zarówno wysokie, postawne drzewa, jak i odmiany karłowe. Poszczególne odmiany iglaków różnią się między sobą pokrojem – mogą być kuliste, jajowate, stożkowate, kolumnowe, zwisające i płożące. Igły roślin iglastych mają ciekawe kształty i kolory, wiele z nich zawiera olejki eteryczne, które wydzielają charakterystyczny zapach. Igły mogą być zielone, srebrzyste, niebieskawe, żółte i złote.

 

Iglaki dobrze prezentują się posadzone pojedynczo w wyeksponowanym miejscu, a także w grupach np. w formie żywopłotu czy szpaleru. Sadzi się je w ogrodach, na działkach, w ogródkach skalnych i na wrzosowiskach, nadają się do uprawy w donicach na balkonie czy tarasie. Z roślin iglastych można tworzyć ciekawe, wielobarwne kompozycje. Jednak ogród obsadzony tylko roślinami iglastymi może wydawać się monotonny, dlatego warto wzbogacić krajobraz roślinami wieloletnimi i cebulowymi oraz gatunkami liściastymi, które mają ozdobne liście, kwiaty i owoce.

 

 

Żywotnik zachodni – najpopularniejszy iglak w przydomowych ogródkach

żywotnik zachodniŻywotnik zachodni (Thuja occidentalis) ma luźną, stożkowatą koronę o wyprostowanym wierzchołku. Jego pędy ułożone są poziomo. Łuski żywotnika zachodniego są z wierzchu zielone, a od spodu jaśniejsze i matowe. Rośliny te preferują stanowiska słoneczne lub półcieniste, najlepsze będzie miejsce o dużej wilgotności powietrza. Gatunek jest zimozielony i całkowicie odporny na mróz.

 

Żywotniki bardzo dobrze znoszą cięcie, dlatego idealnie nadają się na żywopłoty formowane. Żywopłot z żywotnika jest zielony przez cały rok, bardzo dobrze tłumi hałas i skutecznie ochrania przed wiatrem. W czasie zimy niektóre gatunki żywotnika brunatnieją, lecz jest to zjawisko całkowicie naturalne i przemijające. Na wiosnę krzewy ponownie stają się zielone.

 

WAŻNE

 

Żywotnik zachodni ma wiele ciekawych, wartościowych odmian, które różnią się między sobą pokrojem, a także zabarwieniem igieł i łusek. Idealnie nadaje się na żywopłoty i szpalery.

 

Żywotnik zachodni – najpopularniejsze odmiany

 

Na szpalery (czyli niestrzyżone żywopłoty) najbardziej nadają się odmiany: 

 

  • o pokroju kolumnowym np.: ‘Aurescens’ (odmiana ta została wyhodowana w Polsce w Kórniku niedaleko Poznania, ma bardzo zwarty i kolumnowy pokrój i łuski koloru żółto-złocistego), ‘Columna’ (ma wąski, smukły, kolumnowy pokrój i może dorastać do około 8 m wysokości, nie wymaga przycinania);
  • o pokroju stożkowatym: ‘Brabant’ (idealnie nadaje się na formowane żywopłoty), ‘Ellwangeriana’ (może dorastać do około 6-8 m wysokości, świetnie znosi cięcie), ‘Ellwangeriana Aurea’ (wiosną igły i łuski są pomarańczowe, latem zmieniają barwę na żółto-złocistą, a jesienią mają kolor miedziany), ‘Holmstrup’ (wolno rosnąca odmiana na zwarte, nieformowane żywopłoty), ‘Rheingold’ (bardzo gęsty, wolno rosnący krzew o szeroko stożkowatym pokroju, igły i łuski mają żółto-złociste barwy, najpiękniej wybarwia się na stanowiskach słonecznych), ‘Spiralis’ (ma ciemnozielone łuski i spiralnie poskręcane pędy, odmiana wysoka, dorasta do 10 m wysokości, pokrój kolumnowy, strzelisty), ‘Sunkist’(ma gęsty, zwarty, stożkowaty pokrój i żółto-złociste łuski);
  • o pokroju kulistym – ‘Danica’, ‘Globosa’, ‘Hoseri’, ‘Hoveyi’, ‘Little Champion’, ‘Umbraculifera’, ‘Woodwardii’.

 

PORADA EKSPERTA

 

Jeśli chcemy mieć w ogrodzie drzewo iglaste, które nie brunatnieje zimą i przez cały rok może stanowić piękne, ciemnozielone tło dla innych roślin – warto wybrać żywotnika zachodniego w odmianie ‘Smaragd’. To jedna z najpopularniejszych wersji żywotnika o pokroju stożkowatym, która powstała ze skrzyżowania żywotnika zachodniego i żywotnika olbrzymiego. Odmiana ‘Smaragd’ ma wąsko stożkowaty pokrój i błyszczące łuski barwy soczystej zieleni. Nadaje się na nieformowane żywopłoty. Dorasta do około 5-7 m wysokości.

 

 

Cyprysiki groszkowe, czyli iglaki do oczek wodnych i stawów

cyprysik groszkowyCyprysiki groszkowe (Chamaecyparis pisifera) to długowieczne, wolno rosnące rośliny iglaste, które są łatwe w uprawie i mają wiele ciekawych odmian. Ładnie wyglądają posadzone pojedynczo w wyeksponowanym miejscu, ale można także sadzić je w grupach, np. w formie luźnego szpaleru. Odmiany karłowe i miniaturowe nadają się do posadzenia na skalniaku czy wrzosowisku, można je także uprawiać w pojemnikach. Cyprysiki groszkowe lubią dużą wilgotność powietrza, dlatego najlepiej się czują posadzone w pobliżu oczek wodnych czy stawów.

 

Drzewa te są długowieczne i mogą żyć nawet 400 lat, jednak rosną dosyć wolno. W naturze osiągają duże rozmiary, dorastają do 30-50 m wysokości, jednak w uprawie są zdecydowanie niższe (od 2 do 10-15 m, a odmiany karłowe mogą mieć zaledwie 30-50 cm wysokości). Cyprysiki groszkowe mają pokrój piramidalny, prosty lub kulisty. Ich łuski z wierzchu są ciemnozielone i błyszczące, łuskowate i silnie przylegające do pędów.

 

 

Jałowiec, czyli iglak, który rośnie w pełnym słońcu, na suchej, jałowej, piaszczystej glebie

Jałowiec (Juniperus) to roślina iglasta należąca do rodziny cyprysowatych. Jałowce w naturze rosną na półkuli północnej w strefie klimatów umiarkowanych i subpolarnych, a także w wysokich górach w strefie międzyzwrotnikowej. Iglaki te mają bardzo wiele gatunków i odmian, które różnią się między sobą wysokością (od 15 cm do nawet 40 m), pokrojem (płożący, kulisty, stożkowaty, kolumnowy) oraz wybarwieniem igieł i łusek (ciemnozielone, jasnozielone, szaroniebieskie, złociste).

 

Niektóre gatunki rozwijają liście tylko w formie igieł (np. jałowiec pospolity, łuskowaty, rozesłany), inne mają igły oraz łuski (np. jałowiec sabiński, chiński, pośredni, wirginijski). Igły jałowców są sztywne i kłujące, ułożone są na pędach po 3 w okółku. Charakterystyczne dla wszystkich jałowców są szyszkojagody – kuliste, drobne, ciemnogranatowe, pokryte woskowatym, sinym lub srebrzystym nalotem. Jałowce dzięki dużemu zróżnicowaniu znajdą zastosowanie w każdym ogrodzie. Mogą rosnąć tam, gdzie inne rośliny sobie nie poradzą.

 

PORADA EKSPERTA

 

Jałowce idealnie nadają się do ogrodów w stylu naturalistycznym, na wrzosowiska, skalniaki. Można obsadzać nimi zbocza i pochyłości terenu czy murki oporowe, sprawdzą się także jako rośliny okrywowe i zadarniające (odmiany płożące). Jałowce dobrze prezentują się w zestawieniach z innymi roślinami iglastymi, ale mogą być też sadzone pojedynczo w wyeksponowanym miejscu na trawniku.

 

 

Gatunki jałowca – które cieszą się największą popularnością?

gatunki jałowcaJałowiec chiński (Juniperus chinensis) – gatunek obejmuje zarówno bardzo duże drzewa, jak i krzewy średniej wielkości, które mogą mieć pokrój stożkowaty lub szeroko rozłożysty. Obok jałowca sabińskiego jest najczęściej uprawianym gatunkiem krzaczastym. Jałowiec chiński wytwarza igły (ostre, kłujące, ułożone po 3 w okółku) oraz łuski (drobne, tępe, ściśle przylegające doędu).

 

Jałowiec łuskowaty (Juniperus squamata) – gatunek obejmuje zarówno formy płożące, jak i krzaczaste o poziomych lub wzniesionych pędach. Krzewy te mają zwarty, gęsty pokrój i osiągają niewielkie rozmiary, więc idealnie nadają się do małych ogrodów, na skalniaki, wrzosowiska, murki oporowe i skarpy. Jałowce łuskowate posiadają tylko igły, które są sztywne i kłujące, z wierzchu mają barwę niebieskawą, od spodu zieloną.

 

Jałowiec Pfitzera (Juniperus x media) – to inaczej jałowiec pośredni, który powstał ze skrzyżowania ze sobą jałowca chińskiego z jałowcem sabińskim. Poszczególne odmiany tego gatunku przeważnie mają formę krzaczastą. Jałowce pośrednie bardzo dobrze znoszą cięcie, kiedy są zbyt ekspansywne możemy regulować ich rozrastanie się i nadawać im ładny pokrój. Najpiękniej wyglądają posadzone pojedynczo na trawniku w wyeksponowanym miejscu.

 

Jałowiec płożący (Juniperus horizontalis) – gatunek ten ma długie, poziomo ułożone pędy, które ścielą się po ziemi. Wierzchołki pędów przeważnie unoszą się do góry, osiągając maksymalnie 50 cm wysokości. Jałowiec płożący to idealna roślina okrywowa na miejsca suche i słoneczne – szczelnie zarasta dostępny teren, a pędy często się zakorzeniają. Gatunek ma drobne łuski barwy niebieskozielonej lub stalowoniebieskiej, które silnie przylegają do pędu.

 

Jałowiec pospolity (Juniperus communis) – to nasz gatunek rodzimy, który rośnie niemal w całej Polsce: na nizinach, wyżynach i w górach. Ma pokrój krzaczasty lub kolumnowy i brunatne, miękkie pędy. Wytwarza tylko igły, które są sztywne, kłujące i mają barwę szarozieloną. Egzemplarze żeńskie wydają fioletowogranatowe szyszkojagody, które pokryte są woskowatym, sinym nalotem. Jagody są przysmakiem ptaków, wykorzystuje się je także w farmakologii i w kuchni jako przyprawę (np. do aromatyzowania wędlin i alkoholu). Jałowce pospolite preferują stanowiska słoneczne, mogą rosnąć nawet w podłożu suchym i piaszczystym. Są odporne na suszę, mróz i zanieczyszczenia powietrza.

 

Jałowiec sabiński (Juniperus sabina) – w Polsce w naturze rośnie na słonecznych stokach w Pieninach. Ma postać niezbyt wysokiego krzewu, który jest dość ekspansywny i rozrasta się do szerokości 3-4 m. Jego skośne pędy (ścielące się lub rosnące do góry) mają na końcach miotełkowate rozgałęzienia. Pędy pokryte są łuskami, w bardziej ocienionych częściach znajdują się także szarozielone igły. Po roztarciu igły i łuski wydzielają silny, charakterystyczny zapach trującego sabinolu (alkaloid). Gatunek ten jest odporny na mróz i suszę, dobrze rośnie w suchej, wapiennej glebie.

 

Jałowiec skalny (Juniperus scopulorum) –w naturze rośnie w Ameryce Północnej, w naturze występuje na suchych, skalistych, nasłonecznionych górskich stokach. Jałowiec skalny ma grube, sztywne, wałeczkowate pędy. Szyszkojagody dojrzewają dopiero w drugim roku. Poszczególne odmiany tego jałowca mają pokój kolumnowy lub szeroko rozłożysty. Najlepiej wygadają posadzone pojedynczo lub w grupach w formie luźnego szpaleru albo nieformowanego żywopłotu.