Elektryka

Element instalacji elektrycznej służący do ochrony obwodów i urządzeń elektrycznych przed skutkami przeciążeń i zwarć. Potocznie nazywany „korkiem" lub „wkładką bezpiecznikową".

Jednostka natężenia prądu elektrycznego w Międzynarodowym Układzie Jednostek Miar (SI). Nazwa pochodzi od nazwiska francuskiego naukowca André-Marie Ampère'a (1775-1836), uznawanego za jednego z ojców elektromagnetyzmu.

Od 2019 roku amper definiowany jest poprzez ustalenie wartości ładunku elementarnego na dokładnie 1,602176634×10^-19 kulomba (C). Oznacza to, że 1 amper to przepływ 6,241509074×10^18 ładunków elementarnych w ciągu sekundy.

Akumulator niklowo-metalowo-wodorkowy (Ni-MH) to urządzenie elektrochemiczne służące do magazynowania energii elektrycznej, w którym elektroda dodatnia zbudowana jest z wodorotlenku niklu, a ujemna wykorzystuje stop metali absorbujący wodór. Działa dzięki przemieszczaniu się wodoru między elektrodami, co pozwala magazynować i oddawać energię. Jest mniej szkodliwy dla środowiska niż starsze akumulatory Ni-Cd, ma większą pojemność i był szeroko stosowany m.in. w sprzęcie AGD i autach hybrydowych.

Akumulator niklowo-kadmowy (Ni-Cd) to urządzenie elektrochemiczne służące do magazynowania energii elektrycznej, w którym katodę stanowi wodorotlenek niklu, anodę – kadm, a elektrolitem jest wodorotlenek potasu. Choć akumulatory Ni-Cd są odporne na skrajne temperatury i mają długą żywotność, dziś używa się ich rzadziej – głównie ze względu na tzw. efekt pamięci oraz toksyczność kadmu.

Akumulator litowo-jonowy (Li-Ion) to urządzenie elektrochemiczne do magazynowania energii, w którym jako elektrolit stosuje się sole litu w rozpuszczalnikach organicznych. W uproszczeniu – to bateria wielokrotnego użytku, która działa dzięki przemieszczaniu się jonów litu między dwiema elektrodami zanurzonymi w specjalnym płynie. Taka technologia sprawia, że akumulatory Li-Ion są lekkie, wydajne i mogą być ładowane setki razy.

Prąd przemienny (AC – Alternating Current) to podstawowe zjawisko fizyczne w elektrotechnice, polegające na cyklicznej zmianie kierunku przepływu ładunków elektrycznych w obwodzie.

To element elektromechaniczny, znany także jako wyłącznik krańcowy lub czujnik położenia krańcowego, pełniący funkcję sterowniczą w automatyce budynkowej i instalacjach technicznych. Reaguje na fizyczną zmianę położenia elementu ruchomego, które zamyka lub otwiera obwód elektryczny po osiągnięciu określonego, zazwyczaj skrajnego położenia.

Wyłącznik instalacyjny (potocznie "eska", "es") to urządzenie elektroinstalacyjne służące do automatycznego przerywania przepływu prądu w przypadku wystąpienia przetężenia i zwarć w obwodzie elektrycznym. Działa poprzez natychmiastowe rozłączenie obwodu po przekroczeniu wartości znamionowej prądu. Do jego zalet zalicza się precyzyjne i powtarzalne charakterystyki wyzwalania, możliwość wielokrotnego użycia, łatwa identyfikacja stanu pracy czy selektywność zabezpieczeń.

To parametr techniczny określający maksymalną moc czynną, jaka może być pobierana lub dostarczana do sieci elektroenergetycznej przez instalację elektryczną. Wyrażana jest w kilowatach [kW] lub megawatach [MW].

Stanowi podstawowy parametr przy projektowaniu instalacji elektrycznych budynków oraz przy zawieraniu umów przyłączeniowych z zakładem energetycznym. Warunkuje dobór zabezpieczeń, opłaty stałe za energię elektryczną oraz możliwości rozbudowy instalacji elektrycznej i podłączania dodatkowych urządzeń.

To zjawisko techniczne polegające na poddaniu konstrukcji, elementu budowlanego lub instalacji działaniu obciążeń przekraczających wartości przyjęte w projekcie, lub dopuszczalne dla danego elementu. Jest kluczowym parametrem analizowanym podczas projektowania i użytkowania obiektów budowlanych.

Zasilanie trójfazowe to techniczny koncept w elektroenergetyce stosowany powszechnie w budownictwie. Polega na dostarczaniu energii elektrycznej trzema przewodami fazowymi, w których napięcia są przesunięte względem siebie o 120 stopni elektrycznych.

Zjawisko fizyczne w instalacjach elektrycznych polegające na niezamierzonym połączeniu dwóch punktów obwodu elektrycznego o różnych potencjałach, powodujące przepływ prądu z pominięciem odbiornika lub przez ścieżkę o bardzo małej rezystancji.