LMpedia

Zjawisko utraty stateczności, występujące głównie w elementach konstrukcyjnych (belkach, dźwigarach) o przekroju otwartym, poddanych zginaniu. Jest formą niestateczności polegającą na skręcaniu przekroju elementu względem jego osi podłużnej, połączonym z poprzecznym wyboczeniem.

Zjawisko to ma kluczowe znaczenie w projektowaniu konstrukcji stalowych, szczególnie przy elementach smukłych o dużym stosunku wysokości do szerokości przekroju. Występuje najczęściej w belkach dwuteowych, ceowych i kątownikach.

Ceramiczny materiał budowlany wytwarzany z wyselekcjonowanych glin ogniotrwałych wypalanych w temperaturze 1100-1300°C, co powoduje częściowe zeszklenie (spieczenie) struktury. W kontekście budowlanym występuje głównie w formie cegieł, płytek i kształtek.

Cyklinowanie podłóg to proces renowacji drewnianych powierzchni podłogowych polegający na mechanicznym ścieraniu wierzchniej warstwy drewna w celu usunięcia zniszczeń, zanieczyszczeń i starych powłok wykończeniowych.

Belka nadprożowa to poziomy element konstrukcyjny umieszczany ponad otworami (drzwiowymi, okiennymi) w ścianach. Jej zadaniem jest przenoszenie obciążeń z górnych partii budynku na boczne części ściany. Określana również jako nadproże.

Dach namiotowy to wielospadowy dach o podstawie wieloboku (najczęściej kwadratu lub prostokąta), którego wszystkie połacie zbiegają się w jednym punkcie – wierzchołku. Przypomina kształtem namiot, stąd jego nazwa.

System prefabrykowanych elementów żelbetowych, szczególnie płyt stropowych, składających się z cienkiej (zwykle 5-7 cm) prefabrykowanej płyty betonowej zbrojonej siatką, uzupełnianej na budowie warstwą betonu monolitycznego.

Materiał półprzewodnikowy składający się z atomów krzemu ułożonych w strukturze nieregularnej (bez uporządkowanej sieci krystalicznej), w przeciwieństwie do krzemu krystalicznego, gdzie atomy tworzą regularną sieć.

Parametr techniczny określający objętość budynku lub jego części, wyrażany w metrach sześciennych (m³). Można wyróżnić:

• kubaturę brutto — całkowita objętość bryły budynku liczona po zewnętrznym obrysie przegród zewnętrznych (ścian, podłóg, dachu). Uwzględnia wszystkie elementy konstrukcyjne i przestrzenie (użytkowe, techniczne, komunikacyjne).
• kubaturę netto — objętość wewnętrzna budynku liczona po wewnętrznym obrysie przegród zewnętrznych, z wyłączeniem objętości zajmowanej przez konstrukcję (ściany, słupy, stropy).

To historyczny typ konstrukcji ścian budynków, składający się z widocznego z zewnątrz drewnianego szkieletu nośnego (słupów, rygli, zastrzałów) oraz wypełnienia między elementami drewnianymi. Znany również jako konstrukcja szachulcowa lub fachwerk.

To parametr techniczny określający zdolność materiału budowlanego do wchłaniania i zatrzymywania wody w swojej strukturze. Jest kluczowym wskaźnikiem przy doborze materiałów na elewacje, fundamenty, pokrycia dachowe oraz elementy narażone na działanie wody i mrozu, decydującym o ich trwałości i zachowaniu właściwości technicznych.

To forma daniny publicznej nakładanej przez gminę na właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości, których wartość wzrosła w wyniku działań infrastrukturalnych lub administracyjnych. Może być naliczona w terminie do 3 lat od momenta zaistnienia przesłanek do jej naliczenia (np. od stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury czy uprawomocnienia się decyzji o podziale).

Urządzenie ochronne instalowane na budynkach w celu zabezpieczenia ich przed skutkami wyładowań atmosferycznych. Znany również jako instalacja odgromowa, potocznie zwany „gromnikiem".

Urządzenie służące do bezdotykowego pomiaru temperatury obiektów na podstawie analizy emitowanego przez nie promieniowania podczerwonego. Nazywany również termometrem na podczerwień lub potocznie „termometrem laserowym".

To zjawisko techniczne polegające na poddaniu konstrukcji, elementu budowlanego lub instalacji działaniu obciążeń przekraczających wartości przyjęte w projekcie, lub dopuszczalne dla danego elementu. Jest kluczowym parametrem analizowanym podczas projektowania i użytkowania obiektów budowlanych.

Element architektoniczny budynku w formie zamkniętego występu z elewacji, wysunięty poza jej lico, obejmujący jedną lub więcej kondygnacji. W przeciwieństwie do balkonu, wykusz jest w pełni zabudowany i stanowi integralną część kubatury budynku.