Znajdź sklep w Twojej okolicy
    Ustal moją lokalizację
    LUB
    Wybierz
  • Twoje konto
  • Zarejestruj się
  • Zaloguj się

Zapomniane warzywa

Pomidory, ogórki, sałata czy papryka to popularne warzywa, które goszczą na naszych stołach niemal przez cały rok. Jednak na straganach i w warzywniakach spotkać można warzywa, które dawniej były ważnym składnikiem kuchni polskiej, a potem zostały zapomianie. Obecnie wracają do łask. Zaprośmy do swojego ogrodu (i na swój stół) mniej popularnie – ale bardzo smaczne i zdrowe – warzywa takie jak np. brukiew, skorzonera, jarmuż czy pasternak.

BOĆWINA (BURAK LIŚCIOWY)

Boćwina to warzywo z grupy warzyw liściastych, które nazywane jest także burakiem liściowym lub szpinakowym. Roślina ta jest odmianą buraka zwyczajnego. Uwaga: nie należy mylić boćwiny z botwinką – botwinka to nazwa liści buraków ćwikłowych. Boćwina to roślina jednoroczna, która pochodzi z rejonów Morza Śródziemnego. Uprawiana jest głównie ze względu na jadalne liście i ogonki liściowe. Liście boćwiny (barwy zielonej lub purpurowej) mają wyraźne, czerwone żyłki, a łodygi są grube i mięsiste (także mają kolor czerwony). W kuchni wykorzystuje się przede wszystkim młode liście tego warzywa, które są kruche i słodkie. Liście boćwiny idealne nadają się do przyrządzania zup (dodaje się je np. do barszczu). Można z nich także robić wiosenne sałatki i surówki.

BRUKIEW

Brukiew (inaczej karpiel) to roślina dwuletnia z rodziny kapustowatych, która nie występuje w stanie dzikim – można ją spotkać tylko jako roślinę uprawną. Rośnie w rejonach klimatu umiarkowanego oraz chłodnego, a pochodzi prawdopodobnie z północnej części Europy (Rosja, Skandynawia). Brukiew dawniej była spożywana bardzo często, jednak kojarzona jest przede wszystkim z dietą ludzi ubogich (np. podczas II wojny światowej, gdzie była jednym z niewielu dostępnych produktów spożywczych). Warzywo to jest smaczne i bardzo zdrowe, można je jeść zarówno na surowo, jak i po ugotowaniu czy zapieczeniu. Idealnie nadaje się do sporządzania pożywnych zup oraz jako dodatek do warzywnych zapiekanek.

JARMUŻ

Jarmuż to roślina dwuletnia, która należy do grupy roślin kapustnych. Nie występuje w stanie dzikim i znana jest tylko jako roślina uprawna. A uprawiana była już w starożytności (jako roślina jadalna oraz ozdobna). Grube i silnie ulistnione łodygi jarmużu mogą mieć wysokość od 10 do ponad 100 cm. Liście są długie, kędzierzawe i tworzą rozetę. Mogą mieć kolor od zielonego po fioletowo-brązowy. Liście odmian strzępiastych są fantazyjnie postrzępione. Jarmuż to bardzo cenne warzywo, które znane było już w starożytnej Grecji. Zawiera wiele witamin (B, E, H, K, PP) i przeciwutleniaczy oraz jest źródłem wapnia i żelaza. Ponadto jest źródłem błonnika pokarmowego. Warzywo to ma także działanie przeciwzapalne i przeciwnowotworowe. Jadalną częścią jarmużu są liście, które przyrządza się podobne jak liście szpinaku. Jarmuż uprawia się głównie w środkowej i północnej Europie, a także w Ameryce Północnej oraz w Azji. Jest to roślina bardzo odporna na zmiany tenperatury oraz łatwa w uprawie.

KALAREPA

Kalarepa to roślina dwuletnia, należąca do rodziny kapustowatych. Jest odmianą kapusty warzywnej. Kalarepa jest powszechnie uprawiana w naszym kraju (co ciekawe nie występuje w środowisku naturalnym). Może też być hodowana jako roślina pastewna. Warzywo to znane było już w starożytnym Rzymie, jednak do Polski trafiło dopiero w wieku XIX. Kalarepa to roślina, która ma wiele witamin (głównie C oraz z grupy B) i soli mineralnych oraz cennych pierwiastków (między innymi sód, potas, magnez, wapń, mangan, żelazo, miedź, fosfor, chlor, jod). Najcenniejsze są młode liście kalarepy, jednak najchętniej spożywane są jej łodygi, które mają postać mięsistych, kulistych bulw koloru zielonego lub fioletowego. Młoda kalarepa idealnie nadaje się do spożycia na surowo. W smaku przypomina nieco głąb kapusty, jednak jest delikatniejsza i bardziej słodka. Starsze i większe rośliny można zapiekać i nadziewać.

PASTERNAK

Pasternak to roślina dwuletnia, która należy do rodziny selerowatych. Warzywo to wyglądem bardzo przypomina korzeń pietruszki, a smakuje jak połączenie pietruszki z marchewką – pasternak jest słodki i mięsisty oraz ma intensywny zapach. Do naszego kraju pasternak trafił z południa Europy. Dawniej był często stosowany w kuchni polskiej, niestety potem wykorzystywany był głównie jako pasza dla zwierząt. Obecnie znowu wraca do łask. Pasternak (tak jak pietruszka) zawiera bardzo duże ilości witaminy C. Jest także bogaty w błonnik pokarmowy oraz wartościowe białka, skrobię oraz pektyny. Warzywo to można dodawać do sałatek, a także gotować i zapiekać. Korzeń pasternaku wykorzystwyany jest również w ziołolecznictwie.

PATISON

Patison to roślina jednoroczna, która pochodzi z rodziny dyniowatych. Do Europy została przywieziona z Ameryki Północnej przez Hiszpanów. Warzywo to zwane jest także dynią talerzową lub dynią dyskokształtną, a to ze względu na kształt owoców, które przypominają dysk lub dzwon. Owoce mogą mieć kolor kremowy, pomarańczowy, fioletowy, ciemnozielony (prawie czarny). Mogą być także paskowane, nakrapiane lub pokryte naroślami. Patisony są źródłem wielu witamin (głónie z grupy B, C, PP) oraz minerałów (zawierają fosfor, magnez, wapń, żelazo). Nadają się na przetwory, a także do sporządzania wielu dań. Najsmaczniejsze i najbardziej zasobne w składniki odżywcze są warzywa młode, których nie trzeba obierać ze skórki (starsze warzywa obieramy).

RABARBAR

Rabarbar jest rośliną wieloletnią, która należy do rodziny rdestowatych. Pochodzi z rejonów Azji Środkowej oraz Europy Środkowo-Wschodniej. Roślina ta może dorastać do nawet 1,5 m wysokosci. Ma bardzo charakterystyczne, długie i grube łodygi barwy czerwonej oraz duże, zielone (także czerwone lub różowe) liście z wyraźnymi żyłkami. W kuchni wykorzystuje się jedynie łodygi rabarbaru, ponieważ jego liście są trujące. Warto pamiętać, że liście zawierają kwas szczawiowy, który utrudnia wchłanianie wapnia i może powodować powstawanie kamieni nerkowych. Rabarbar spożywa się przede wszystkim na słodko. Gości na naszych stołach wczesnym latem, na długo przed pojawieniem się pierwszych owoców (np. truskawek). Warzywo to ma kwaskowaty smak i idealnie nadaje się do przyrządzania ciast (głównie drożdżowych) oraz deserów. Można z niego robić także kompoty, syropy i wina. Rabarbar nadaje się również do spożycia na surowo – z cukrem.

SKORZONERA

Skorzonera (inaczej wężymord lub czarny korzeń) to roślina jednoroczna, która należy do rodziny astrowatych. To warzywo korzeniowe pochodzi z cieplejszych rejonów Europy (z jej południowej oraz środkowej części), jednak z powodzeniem uprawiane jest także w chłodniejszym klimacie, także w Polsce. Korzenie skorzonery pojawiają się na stoiskach z warzywami w listopadzie. Wężymord tworzy długie, czarne lub brunatne korzenie spichrzowe, które w smaku przypomianją nieco szparagi, jednak są bardziej wyraziste. Miąższ korzenia skorzonery nie posiada twardych włókien i doskonale zaspokaja głód. Ponadto warzywo to zawiera bardzo wiele witamin (głównie z grupy B oraz C i E) oraz składników odżywczych (np. fosfor, magnez, potas, sód, wapń, żelazo). Korzenie skorzonery należy obrać przed jedzeniem, ponieważ pokryte są dość twardą, zdrewaniałą skórką. Warzywo to idealnie nadaje się do zapiekania, gotowania i smażenia.

TOPINAMBUR

Topinambur (inaczej słonecznik bulwiatsy) to roślina wieloletnia, która należy do rodziny astrowatych. Wywodzi się z Ameryki Północnej i można go spotkać niemal na całym świecie – jako roślinę ozdobną, pastewną oraz jadalną. Do jedzenia nadają się buwly topinamburu, które do Europy sprowadzili hiszpańscy konkwistadorzy. Kształtem bulwy topinamburu przypomianją korzenie imbiru lub ziemniaki. Bulwy mają lekko słodki, orzechowy smak, który przypomina nieco smak karczochów. Raczej nie spożywa się ich na surowo, można je natomaist smażyć w głebokim tłuszczu, piec i gotować. Przed obróbką cieplną nie należy ich obierać ze skórki. Trzeba także uważać w trakcie gotowania, żeby ich nie przegotować, bo zamienią się w papkę. Bulwy słonecznika bulwiastego zawierają witaminy (A, B, C, E) oraz wiele cennych pierwiastków (krzem, potas, wapń, żelazo). Mogą być także spożywane przez cukrzyków, ponieważ zawierają inulinę.

zobacz produkty
Wczytywanie...