Znajdź sklep w Twojej okolicy
    Ustal moją lokalizację
    LUB
    Wybierz
  • Twoje konto
  • Zarejestruj się
  • Zaloguj się

Tawułka chińska

Tawułki to długo kwitnące byliny, które do prawidłowego wzrostu i rozwoju wymagają cienistego stanowiska, żyznej i zasobnej w składniki odżywcze gleby oraz wilgotnego podłoża. Jeśli zapewnimy im optymalne warunki, odwdzięczą się długim i pięknym kwitnieniem. Tawułki kwitną na biało, różowo, bordowo, fioletowo w różnych odcieniach – ich puszyste, barwne kwiatostany rozświetlą każdy cienisty zakątek ogrodu. Tawułka chińska jest nieco łatwiejsza w uprawie, niż inne tawułki – jeśli zapewnimy jej bardzo wilgotne podłoże, będzie dobrze rosła nawet na stanowisku słonecznym.

Pochodzenie i występowanie

Tawułka (Astilbe) to roślina, która należy do rodziny skalnicowatych. Obecnie znanych jest około 20 gatunków tych ozdobnych bylin. Ich środowiskiem naturalnym są wilgotne i cieniste lasy znajdujące się w Azji oraz w Ameryce Północnej. Tawułki to długo kwitnące byliny, które chętnie uprawiane są w przydomowych ogródkach. Rośliny te idealnie nadają się do posadzenia w miejscach wilgotnych i zacienionych np. pod dużymi drzewami. W ogrodach i na działkach spotkać można zarówno poszczególne gatunki tawułek, jak i ich mieszańce (odmiany) wyhodowane przez hodowców. Do najpopularniejszych gatunków tawułek należą: Astilbe arendsii, Astilbe astilboides, Astilbe crispa, Astilbe japonica, Astilbe simplicifolia, Astilbe thunbergii oraz Astilbe chinensis czyli tawułka chińska. Tawułka chińska zasługuje na szczególną uwagę, ponieważ jest nieco łatwiejsza w uprawie.

Wygląd

Tawułki to byliny zimujące w gruncie w naszym klimacie. W zależności od gatunku i odmiany mogą osiągać od 50 do 150 cm wysokości i tworzą rozległe kępy. Ażurowe, duże liście tawułek przypominają liście paproci – są pierzaste, pomarszczone, klapowate i mają podwójnie karbowane brzegi. Liście umieszczone są na długich ogonkach liściowych i mają barwę zieloną. U odmian o ciemniejszych kwiatach liście mogą mieć czerwonawy odcień. Zarówno liście, jak i łodygi tawułek, pokryte są brązowymi włoskami.

Tawułki mają bardzo dekoracyjne, lekkie i puszyste kwiatostany, które mogą osiągać nawet 50 cm wysokości. Na jednej roślinie może znajdować się nawet dwa tysiące drobnych kwiatów, które zebrane są kłosy oraz w wiechy. Proste, lekko przewieszające się na końcach kwiatostany umieszczone są na szczytach pędów, powyżej miejsca, gdzie znajdują się liście. Pierzaste pióropusze tawułek mogą mieć barwę białą, jasnoróżową, ciemnoróżową, lawendową, liliową, bordową, w kolorze fuksji. Tawułki w zależności od gatunku i odmiany kwitną od połowy czerwca do końca września (tawułki chińskie przeważnie kwitną w lipcu oraz w sierpniu). Po przekwitnieniu kwiatostany przybierają barwę brązową.

Owocem tawułki jest wielonasienna torebka z dwoma dzióbkami. Nasionka rozsiewane są przez wiatr.

Warunki uprawy

Tawułki to rośliny o specyficznych wymaganiach siedliskowych. Przy ich uprawie kluczowe są głównie trzy czynniki: cień, żyzna, bogata w składniki odżywcze gleba i duża wilgotność podłoża.

Tawułki wymagają stanowisk cienistych lub półcienistych. Poradzą sobie także w miejscach słonecznych – warunkiem jest bardzo duża wilgotność gleby. Jednak w słońcu będą słabiej rosły i mniej obficie kwitły. Tawułka chińska jest najbardziej tolerancyjna jeśli chodzi o stanowisko – może rosnąć w słońcu i na glebie umiarkowanie wilgotnej, jednak idealne będzie cieniste i wilgotne stanowisko.

Tawułki preferują gleby piaszczysto-gliniaste, żyzne, próchnicze, zasobne w składniki mineralne i głęboko uprawione, o lekko kwaśnym odczynie. Podłoże powinno być dostatecznie wilgotne, duża ilość wody jest konieczna przede wszystkim w okresie wiosennym oraz w czasie kwitnienia. Aby ograniczyć parowanie wody z gleby, ziemię wokół tawułek warto wyściółkować korą drzew iglastych. Dodatkowo zakwasi ona podłoże, ograniczy nadmierne rozrastanie się chwastów i będzie stanowić ochronę bryły korzeniowej przed mrozem.

Tawułki wymagają podłoża żyznego i zasobnego w składniki odżywcze oraz próchnicę, jednak nie tolerują nawozów mineralnych. Dlatego do gleby należy dodać torfu, kompostu albo dobrze rozłożonego obornika. Tawułki nawozimy każdego sezonu na wiosnę począwszy od drugiego roku uprawy. Nawozy organiczne wzbogacają glebę, rozluźniają ją, poprawiają jej strukturę.

Zabiegi pielęgnacyjne

Tawułki nie wymagają zbyt wielu zabiegów pielęgnacyjnych, jednak warto wspomnieć o kilku sprawach.

Tawułki to rośliny mrozoodporne, jednak świeżo posadzone egzemplarze należy okrywać na zimę. Można do tego celu użyć stroisza z roślin iglastych, liści lub torfu. Byliny te są także dość wrażliwe na późnowiosenne przymrozki, należy więc śledzić prognozy pogody i w miarę potrzeb okryć rośliny np. włókniną, które je ochroni.

Dekoracyjne kwiatostany tawułek po przekwitnieniu przybierają barwę brązową i mogą utrzymywać się na roślinie przez całą jesień i zimę. Wycinamy je dopiero na wiosnę.

Byliny te są dość odporne na choroby i szkodniki. Jeśli zapewnimy im odpowiednie warunki do wzrostu i rozwoju – nie powinny chorować. Najważniejsze to: cieniste stanowisko, żyzna, bogata w składniki odżywcze gleba i duża wilgotność podłoża. Rośliny wymagają szczególnie dużo wilgoci w glebie na wiosnę oraz w czasie kwitnienia. Nawozimy je wiosną nawozami organicznymi (tawułki źle znoszą nawozy mineralne).

Tawułki najlepiej jest rozmnażać przez podział starszych, dobrze rozrośniętych kęp. Karpy są dosyć twarde, więc należy użyć sekatora albo ostrego noża. Dzielenie bryły korzeniowej najlepiej przeprowadzić na jesieni, po kwitnieniu. Tawułki można także rozmnażać przez odrosty korzeniowe – wykonujemy to wiosną.

Byliny te co około 4-5 lat wymagają odmłodzenia. Tawułki odmładzamy dzieląc starsze kępy, a nowo uzyskane rośliny wysadzamy od razu na miejsce docelowe w odstępach co około 40-60 cm (w zależności od siły wzrostu i rozmiarów danej odmiany). Rośliny odmładzamy na jesieni.

Zastosowanie

Tawułki to długo kwitnące byliny, które dobrze prezentują się w ogrodach naturalistycznych, romantycznych, angielskich. Można je sadzić w przydomowych ogródkach i na działkach, na rabatach bylinowych i na skalniakach, a także pod drzewami. Byliny te wykorzystywane są także w nasadzeniach zieleni miejskiej do obsadzania parków, zieleńców, skwerów.

Tawułki idealnie nadają się posadzenia w cienistych i wilgotnych zakątkach ogrodu. Pięknie wyglądają posadzone nad stawem, w pobliżu oczka wodna czy innego naturalnego zbiornika – tawułki świetnie się czują w wilgotnym środowisku. Warto posadzić je z roślinami, które mają podobne wymagania siedliskowe. Należą do nich np.: funkie (hosty), irysy, paprocie, parzydło leśne, pierwiosnki, rdest, wiązówka, żurawka i inne rośliny, które preferują cień i wilgoć.

Tawułki najlepiej prezentują się posadzone w grupach – aby uzyskać ciekawy efekt wizualny, należy na jednym metrze kwadratowym posadzić od kilku do kilkunastu sztuk tych ozdobnych bylin (w zależności od wymiarów danej odmiany). Kwitnące tawułki tworzą barwne pióropusze kolorowych kwiatostanów: białych, różowych, bordowych w różnych odcieniach. Ich intensywnie wybarwione kwiaty rozświetlą każdy cienisty zakątek.

Tawułki można także uprawiać w pojemnikach na tarasie czy balkonie. Należy im wtedy zapewnić stałą wilgotność podłoża w donicy. Byliny te nadają się również na kwiat cięty, trzeba jednak pamiętać, aby ścinać rośliny wtedy, kiedy kwiaty są na wpół rozwinięte. Ich kwiatostany są dość trwałe. Tawułki mogą być ozdobą ogrodu także zimą, ponieważ ich dekoracyjne kwiatostany po przekwitnieniu stają się brązowe i pozostają na roślinie aż do wiosny.

zobacz produkty
Wczytywanie...
Wczytywanie...
zobacz inne porady