Znajdź sklep w Twojej okolicy
    Ustal moją lokalizację
    LUB
    Wybierz
  • Twoje konto
  • Zarejestruj się
  • Zaloguj się

Świerk kłujący

Świerki kłujące to drzewa o małych wymaganiach uprawowych, dlatego często wykorzystywane są w nasadzeniach zieleni miejskiej. W przydomowych ogrodach uprawiane są przede wszystkim niższe i wolniej rosnące odmiany świerka kłującego, o gęstym, zwartym, stożkowatym pokroju i srebrzystoniebieskich igłach.

Pochodzenie i występowanie

Świerk kłujący to inaczej świerk srebrny (Picea pungens). Drzewo to należy do rodziny sosnowatych i w naturze występuje na zachodzie Ameryki Północnej (w Górach Skalistych na wysokości od 2000 do 3000 m n.p.m.). Środowisko naturalne świerków kłujących to lasy mieszane (iglasto-liściaste), cieniste pagórki i zbocza, tereny położone nad brzegami rzek i strumieni. Do Europy świerk kłujący został sprowadzony pod koniec wieku XIX. Jest gatunkiem chętnie uprawianym w parkach i zieleńcach, a także w przydomowych ogródkach. Swą popularność zawdzięcza temu, że ma gęsty, zwarty, stożkowaty pokrój i igły o srebrzystoniebieskim zabarwieniu. Nie jest tak wymagający w uprawie jak świerk pospolity, lepiej znosi zanieczyszczenia powietrza i ma głębszy system korzeniowy, dlatego nadaje się do posadzenia w warunkach miejskich.

 

Wygląd

Świerk kłujący w naturze dorasta do 30-40 m wysokości, a średnica jego pnia może wynosić 1,5 m (roczne przyrosty to nawet 50 cm). Odmiany uprawne są zdecydowanie niższe (do 15-20 m), są także odmiany karłowe. Drzewa te mają smukłe i gęste korony o stożkowatym kształcie, a ich konary często są poziomo ułożone. Kora jest cienka, popękana, szarobrązowa. Igły są grube, sztywne, zaostrzone, bardzo kłujące i nastroszone. Mają długość do 2-3 cm, w przekroju są czworokątne, mogą mieć barwę szarozieloną, niebieskawą, srebrzystą. Świerk kłujący to gatunek jednopienny: kwiaty żeńskie są zielone i szyszeczkowate, kwiaty męskie są żółtawe i podłużne. Szyszki mają długość 8-10 cm, są cylindryczne, jasnobrązowe i zwisające. Świerki kłujące mają dość głęboki system korzeniowy i dość dobrze znoszą suszę.

Warunki uprawy

Świerk kłujący to drzewo wybitnie światłolubne, na stanowiskach słonecznych jest gęsto ugałęziony od dołu pnia, a jego igły ładnie się wybarwiają. Posadzony w cieniu zaczyna „łysieć” od zacienionej strony, a jego igły tracą barwę i opadają.

Świerki kłujące mogą rosnąć nawet w słabszej, piaszczystej, żwirowatej glebie, jednak najlepsze byłoby podłoże próchnicze. Drzewa te mają dość głęboki system korzeniowy, dlatego nieźle znoszą suszę. Są także bardzo wytrzymałe na niskie temperatury i odporne na zanieczyszczenia powietrza, dlatego często wykorzystuje się je w nasadzeniach zieleni miejskiej.

Świerki uprawiane w pojemniku możemy sadzić przez cały sezon wegetacyjny. Drzewa z tzw. „gołym korzeniem” sadzimy na jesieni. Glebę po posadzeniu ubijamy, roślinę obficie podlewamy, a jak podłoże osiądzie – dosypujemy ziemi, aby dokładnie oblepiła korzenie. Świerki kłujące rozmnażamy z nasion (gatunek) albo przez sadzonki lub szczepienie (odmiany).

Zabiegi pielęgnacyjne

Świerki kłujące bardzo dobrze znoszą cięcie, więc nadają się na gęste, przeciwwiatrowe żywopłoty formowane. Drzewa tniemy na wiosnę, co pobudzi je do wytwarzania nowych pędów. Świerki kłujące są dość wrażliwe na choroby i szkodniki. Z chorób może pojawić się: zamieranie wierzchołków pędów, opadzina igieł, rdza świerka, gruzełek świerka, opieńka świerka. Szkodniki świerka to np.: przędziorek sosnowiec, ochojnik świerkowo-modrzewiowy, ochojnik świerkowiec, ochojnik świerkowy zielony, świerkowiec mniejszy, świerkowiec większy, osnuja świerkowa, choinek szary. W przypadku stwierdzenia niepokojących objawów należy wykonać oprysk odpowiednim środkiem chemicznym. Świerki opryskuje się także profilaktycznie.

Zastosowanie

Świerki kłujące to drzewa o małych wymaganiach uprawowych, dlatego często wykorzystywane są w nasadzeniach zieleni miejskiej (parki, zieleńce). W przydomowych ogrodach uprawiane są przede wszystkim niższe i wolniej rosnące odmiany świerka kłującego, które cenione są za gęsty, zwarty, stożkowaty pokrój i srebrzystoniebieskie zabarwienie igieł. Drzewa te najpiękniej prezentują się posadzone pojedynczo na trawniku, można je także sadzić z innymi roślinami iglastymi o odmiennym pokroju i zabarwieniu igieł. Odmiany miniaturowe nadają się na skalniaki i wrzosowiska, a także do uprawy w pojemniku. Świerki kłujące nadają się także na drzewka bożonarodzeniowe.

Odmiany

'Argentea' – odmiana o regularnym, stożkowatym pokroju i sztywnych gałęziach, które wyrastają z pnia niemal pod kątem prostym. Igły sztywne, ostre, bardzo kłujące, barwy srebrzystej.

 

'Białobok' – to wolno rosnąca odmiana o niezwykle dekoracyjnych pędach, które na wiosnę mają barwę jasnożółtą, słomkową, która ładnie kontrastuje ze starszymi igłami. Pędy z czasem bledną i przybierają barwę jasnoniebieską. Odmiana ta tworzy gęstą, stożkowatą koronę, po 10 latach uprawy dorasta do około 2 m wysokości. Drzewo to warto sadzić w wyeksponowanym miejscu. Nadaje się na duże skalniaki, wrzosowiska i rabaty z iglakami.

 

'Columnaris' – odmiana o pokroju wąsko stożkowatym, wręcz kolumnowym, która po 10 latach uprawy dorasta do około 2 m wysokości. Ma kłujące igły barwy barwy niebieskawej.

 

'Donna's Rainbow' – odmiana karłowa, bardzo gęsta, o pokroju początkowo kulistym, z czasem bardziej stożkowatym. Wszystkie pędy ma skierowane pionowo w górę. Igły kłujące barwy jasnoniebieskiej.

 

'Early Cones' – odmiana karłowa o bardzo powolnym wzroście. Ma gęsty, zwarty, płaskokulisty pokrój i igły niebieskawej barwy. Co roku na końcach pędów wytwarza drobne szyszki.

 

'Glauca' – to jedna z najpopularniejszych odmian świerka kłującego. Ma bardzo regularny, stożkowaty pokrój i może dorastać do 20 m wysokości i 8 m szerokości (po 10 latach osiąga około 2-3 m). Odmiana ta ma igły barwy srebrzystoniebieskiej. Igły są grube, kłujące i nastroszone. Ozdobne są także szyszki – początkowo czerwonobordowe, z czasem brązowiejące.

'Glauca Globosa' – odmiana karłowa, która docelowo dorasta do około 2 m wysokości i szerokości. Początkowo ma formę nieregularnej, spłaszczonej kuli, z czasem wytwarza przewodnik i przekształca się szeroki stożek. Igły tej odmiany są grube, kłujące i mają barwę srebrzystoniebieską. Odmiana ta najpiękniej wybarwia się posadzona na stanowisku słonecznym.

 

'Glauca pendula' – niezwykle dekoracyjna odmiana o pokroju zwisającym i nieregularnym. Główny pęd często jest pochylony, a pędy boczne zwisają do dołu. Odmiana ta rośnie dość szybko (roczne przyrosty to około 30 cm) i może dorastać do 8-10 wysokości. Ma cienkie, jasnoniebieskie igły i najpiękniej wybarwia się posadzona na stanowisku słonecznym.

 

'Green Globe' – to odmiana karłowata, bardzo wolno rosnąca (roczne przyrosty to około 4-5 cm). Ma gęsty, zwarty, kulisty pokrój oraz sztywne, ostre, zielone igły. Może być uprawiana w formie szczepionej na pniu.

 

'Hoopsii' – odmiana o bardzo regularnym, stożkowatym pokroju, która docelowo może osiągać nawet 15 m wysokości. Sztywne gałęzie umieszczone są na pniu głównym od samego dołu, niemal pod kątem prostym. Długie na 3 cm igły są srebrzystoniebieskie, kłujące, najpiękniej wybarwiają się w miejscach słonecznych.

 

'Koster' – odmiana o pokroju stożkowatym, która po 10 latach uprawy dorasta do 3 m wysokości i 1,5 m średnicy (docelowo może osiągać 10-12 m). Ma gęstą, regularną koronę i długie, sztywne, kłujące, sierpowate igły barwy srebrzystobiałej.

zobacz produkty
Wczytywanie...
Wczytywanie...
zobacz inne porady