Znajdź sklep w Twojej okolicy
    Ustal moją lokalizację
    LUB
    Wybierz
  • Twoje konto
  • Zarejestruj się
  • Zaloguj się

Świerk biały

W przydomowych ogrodach przeważnie uprawia się karłowe odmiany świerka białego, które idealnie nadają się na skalniaki, alpinaria, wrzosowiska, a także do uprawy w pojemniku – mogą być wtedy ozdobą tarasu czy balkonu. Mają niebieskawe igły, karłowe odmiany rosną bardzo wolno, mogą mieć pokrój stożkowaty lub kulisty.

 

Pochodzenie i występowanie

Świerk biały to inaczej świerk kanadyjski (Picea glauca). Drzewo to należy do rodziny sosnowatych i w naturze w większości występuje na północy Stanów Zjednoczonych oraz w Kanadzie. Świerki białe zostały sprowadzone do Europy w XVIII wieku. W Polsce w stanie dzikim można je spotkać głównie na Pomorzu, gdzie porastają lasy nadmorskich wydm. W uprawie wykorzystywane są głównie karłowe odmiany świerka białego o pokroju stożkowatym lub półkulistym. Wyższe odmiany nadają się na gęste, strzyżone żywopłoty.

 

Wygląd

Świerki białe w swoim środowisku naturalnym dorastają do 30 m wysokości, w naszym kraju są nieco niższe i osiągają maksymalnie 20 m. Ich system korzeniowy jest rozbudowany i głęboki. Drzewa te mają zwarty, wąsko piramidalny lub stożkowaty pokrój, który z czasem staje się mniej zwarty i regularny, luźniejszy. Początkowo sztywne pędy z czasem zaczynają zwisać. Młode pędy świerka białego są nagie, bardzo jasne (białe lub kremowe), pokryte woskowym nalotem o różowym odcieniu. Kora jest cienka, brązowo-szara, łuszczy się płatami. Igły świerka białego mają do 2 cm długości, są tępe, krótko zaostrzone, nie kłujące. Są matowe, z wierzchu mają barwę niebieskozieloną, od spodu są niebiesko-białe. Po roztarciu igły świerka białego wydzielają bardzo silny, charakterystyczny zapach przypominający zapach czarnej porzeczki.
Drzewo to jest gatunkiem jednopiennym – na jednym egzemplarzu posiada kwiaty męskie i żeńskie, które zapylane są przez wiatr. Szyszki dojrzewają około pół roku od zapylenia. Są małe i wąskie (około 3-6 cm długości i około 1,5-2,5 cm średnicy), w kształcie cylindryczne. Młode szyszki mają barwę zieloną, dojrzałe są beżowe lub bladobrązowe, połyskujące. Pojawiają się bardzo licznie już na młodych drzewach. Szyszki świerka białego otwierają się i opadają dość wcześnie na jesieni. Czarne nasiona długości 2-3 mm wyposażone są brązowawe skrzydełka i roznoszone są przez wiatr.

Warunki uprawy i zabiegi pielęgnacyjne

Świerki białe najlepiej rosną na stanowiskach wybitnie słonecznych. Preferują podłoża żyzne świeże, przepuszczalne i dość wilgotne. Lubią też dużą wilgotność powietrza, dlatego warto sadzić je w pobliżu oczek wodnych i stawów. Drzewa te poradzą sobie także na bardziej suchych glebach, jednak mogą być wtedy narażone na atak przędziorków i mszyc. Objawy żerowania przędziorków to żółknięcie, brązowienie i opadanie igieł. Aby uniknąć ataku tego szkodnika, rośliny należy zraszać i profilaktycznie opryskiwać odpowiednimi preparatami. Natomiast zbyt wilgotne środowisko sprzyja pojawieniu się chorób grzybowych.

Świerki białe są odporne na zanieczyszczenia powietrza i mróz, warto jednak pamiętać, że odmiany są bardziej wrażliwe na niskie temperatury niż gatunek i mogą wymagać okrycia na zimę.

Drzewa te nawozimy nawozami dla roślin iglastych, które mają zbilansowany skład i odpowiednie pH. Nawozy azotowe stosujemy do lipca, w późniejszym okresie drzewa zasilamy nawozami potasowo-fosforowymi. Dobre efekty daje nawożenie przerobionym kompostem.

Świerki białe sadzimy wiosną lub na początku jesieni, aby zdążyły ukorzenić się przed zimą. Drzewa te nie lubią przesadzania. Rozmnażamy je z nasion (gatunek) oraz przez sadzonkowanie.

Zastosowanie

Świerki białe wykorzystywane są w nasadzeniach zieleni miejskiej i osiedlowej, spotkać je można w parkach, zieleńcach, na skwerach. W przydomowych ogrodach przeważnie uprawia się karłowe odmiany świerka białego, które idealnie nadają się na skalniaki, alpinaria, wrzosowiska, a także do uprawy pojemnikowej do ozdoby tarasu czy balkonu. Świerki białe mają niebieskawe igły, a karłowe odmiany mogą mieć pokrój stożkowaty lub kulisty.

Odmiany

'Alberta Blue' –  odmiana karłowa, która po 10 latach dorasta do około 1 m. Posiada zwarty, stożkowaty pokrój i bardzo ozdobne, niebieskawe igły. Odmiana idealna do posadzenia w mniejszych ogrodach, na skalniakach i wrzosowiskach.

 

'Alberta Globe' – odmiana karłowa, która po 10 latach dorasta do około 50-60 cm (maksymalnie dorasta do 100 cm). Posiada regularny, kulisty lub kopulasty pokrój. Ma liczne, krótkie pędy, gęsto pokryte delikatnymi igłami barwy jasnozielonej, które mają około 8 mm długości. Odmiana ta dobrze wygląda posadzona pojedynczo lub w grupach z innymi iglakami. Nadaje się na rabaty, skalniaki, wrzosowiska i do uprawy pojemnikowej.

 

'Cecilia' – odmiana karłowa, po 10 latach dorasta do około 30 cm wysokości przy średnicy około 40 cm (roczne przyrosty to 2-5 cm). Ma pokrój lekko spłaszczonej kuli, z czasem wykształca przewodnik i staje się bardziej stożkowata. Odmiana ta ma igły barwy niebieskozielonej.

 

'Conica' – to najpopularniejsza i najczęściej uprawiana odmiana świerka białego o niezwykle oryginalnym pokroju. Jest to odmiana karłowa, wolno rosnąca (po 10 latach dorasta do około 80-100 cm wysokości). Ma pokrój stożkowaty, bardzo regularny i zwarty. Jasne pędy ułożone są bardzo gęsto. Miękkie, delikatne, krótkie igły (1 cm) układają się promieniście wokół pędów, początkowo są intensywnie jasnozielone, z czasem stają się niebieskozielone. Odmiana ta idealnie nadaje się do posadzenia w ogródkach skalnych, wrzosowiskach, w pobliżu stawów i oczek wodnych. Nadaje się także do uprawy w pojemniku – może być wtedy ozdobą tarasu czy balkonu. Odmiana 'Conica' jest bardzo podatna na przędziorka (szczególnie wtedy, kiedy jest gorąco i sucho), wymaga więc profilaktycznych oprysków odpowiednimi preparatami. Igły drzew zaatakowanych przez przędziorka żółkną i opadają. 'Conica' jest także dość wrażliwa na mróz, więc powinno się ją zabezpieczać na zimę. Ponadto źle znosi suche powietrze, warto ją często zraszać.

 

'Conica Maigold' – odmiana karłowa, która po 10 latach uprawy osiąga około 1 m wysokości (roczne przyrosty to 5-6 cm). Odmiana o gęstym, regularnym, stożkowatym pokroju. Jest ceniona za efektowne, wiosenne przyrosty, które mają barwę złocistą. Z czasem młode, złocisto-kremowe igły stają się jasnozielone. Odmiana idealna na skalniaki, wrzosowiska, do ogrodów orientalnych i do uprawy w pojemnikach.

 

'Echiniformis' – odmiana karłowa, bardzo wolno rosnąca (roczne przyrosty to zaledwie 1-2 cm). Młodsze egzemplarze mają pokrój poduszkowaty, starsze tworzą formy płaskokuliste. Osiągają wysokość 50 cm przy średnicy około 100 cm. Odmiana ta ma krótkie igły ułożone na pędach gęsto i promieniście. Igły są barwy niebieskawej lub szarozielonej. 'Echiniformis' idealnie nadaje się do posadzenia w ogródkach skalnych, na rabatach, wrzosowiskach, w pobliżu ścieżek i ogrodowych dróżek. Można ją także uprawiać w pojemnikach.

 

'Laurin' – odmiana ta pochodzi od odmiany 'Conica'. Jest karłowa, a wręcz miniaturowa, po 10-15 latach uprawy osiąga zaledwie 30-40 cm wysokości, roczne przyrosty to zaledwie 2-3 cm. Odmiana ta ma pokrój bardzo wąsko stożkowaty. Rozmieszczone gęsto igły przybierają barwę stalowozieloną. Krzew ten idealnie nadaje się do posadzenia na wrzosowiskach, w ogródkach skalnych, można go także uprawiać w pojemniku.

 

'Pixie' – odmiana karłowa, która po 20 latach uprawy dorasta do około 50 cm wysokości (przyrosty roczne to 2-4 cm). 'Pixie' ma bardzo zróżnicowane formy: może mieć pokrój kulisty, szeroko stożkowaty, krępy lub wypiętrzony. Krótkie, ciemnozielone igły mają lekko niebieskawe zabarwienie. Odmiana idealna na nawet małe rabaty i skalniaki. Dość wrażliwa na mróz, wymaga dużej wilgotności powietrza.

 

'Rainbow's End' – karłowa, wolno rosnąca odmiana, która po 10 latach dorasta do około 1 m wysokości i 60 cm szerokości przy podstawie (roczne przyrosty to 5-6 cm). Tworzy bardzo regularne, zwarte stożki. Młode pędy na wiosnę są jaskrawozielone, latem przybierają oryginalną, żółtokremową lub złocistą barwę. Odmiana mało wymagająca, idealna na skalniaki, alpinaria, wrzosowiska.

 

'Sanders Blue' – to karłowa, wolno rosnąca odmiana, która po 10 latach uprawy osiąga około 1 m wysokości (roczne przyrosty to 5-6 cm). Ma gęsty, stożkowaty pokrój. Odmiana ta ma bardzo dekoracyjne igły o stalowoniebieskim zabarwieniu. Najpiękniej wyglądają młode przyrosty na wiosnę – mają barwę intensywnie niebieską.

zobacz produkty
Wczytywanie...
Wczytywanie...
Wczytywanie...
zobacz inne porady