Znajdź sklep w Twojej okolicy
    Ustal moją lokalizację
    LUB
    Wybierz
  • Twoje konto
  • Zarejestruj się
  • Zaloguj się

Lilia orientalna

Lilie orientalne są dość trudne w uprawie, ale przy prawidłowej pielęgnacji odwdzięczą się przepięknym i długim kwitnieniem. Ich kwiaty są duże i pachnące, przeważnie mają barwę białą lub różową w różnych odcieniach, jednak istnieją także odmiany kwitnące na żółto. Oprócz lilii orientalnych warto poznać także inne gatunki i odmiany tych niezwykle dekoracyjnych roślin.

 

Pochodzenie i występowanie

Lilie (Lilium) to rośliny cebulowe, które należą do rodziny liliowatych. Początkowo lilie uprawiane były w Azji (głównie w Chinach i Japonii), stamtąd przywędrowały do Europy, a obecnie są bardzo popularne w wielu miejscach na świecie (uprawia się je głównie na półkuli północnej, w strefie klimatów umiarkowanych – aby zakwitły, wymagają okresowego przechłodzenia cebul). Obecnie znanych jest kilka tysięcy odmian lilii, które powstały w wyniku krzyżowania ze sobą gatunków botanicznych. Wiele z nich to odmiany ogrodowe przystosowane do naszego klimatu, które z powodzeniem można hodować w przydomowych ogrodach i na działkach. Lilie można uprawiać także w pojemnikach i w szklarniach. Lilie mogą kwitnąć na biało, żółto, pomarańczowo, czerwono, różowo (w wielu odcieniach), są także kwiaty dwubarwne i wielobarwne, ozdobione fantazyjnymi smugami, paskami, nakrapiane. Poszczególne odmiany różnią się między sobą także pokrojem i wysokością oraz terminem kwitnienia, który przypada od początku czerwca do końca sierpnia.

Najpopularniejsze grupy lilii

Lilie orientalne – lilie te wywodzą się od gatunków, które występują w Japonii. Są dość trudne w uprawie i wymagające, ale przy prawidłowej pielęgnacji odwdzięczą się przepięknym kwitnieniem. Lilie orientalne wymagają stanowisk półcienistych – nie służy im ani pełne nasłonecznienie, ani głęboki cień. Preferują podłoże o kwaśnym odczynie. Są to rośliny wrażliwe na mróz, ich cebule najlepiej wykopać na jesieni i przechować w pomieszczeniu, gdzie temperatura nie spada poniżej zera. Nie służą im także chłodne i deszczowe lata. Lilie orientalne uprawiane w ogrodzie przeważnie kwitną w sierpniu. Można je także uprawiać w szklarni – idealnie nadają się na kwiat cięty. Ta grupa lilii charakteryzuje się bardzo dużymi kwiatami, które intensywnie pachną. Lilie orientalne przeważnie kwitną na biało lub różowo w różnych odcieniach, jednak są także odmiany kwitnące na żółto.

 

Lilie azjatyckie – to jedne z najbardziej tolerancyjnych lilii, jeśli chodzi o warunki uprawowe (jakość gleby, klimat). Grupa ta preferuje stanowiska słoneczne, ale poradzi sobie także w półcieniu. Lilie azjatyckie są w pełni mrozoodporne i bardzo dobrze znoszą mroźne, polskie zimy. Lilie te zakwitają w czerwcu i lipcu, ich kwiaty skierowane są ku górze i na boki, mogą być także zwisające. Kwiaty nie pachną, jednak lilie azjatyckie nadrabiają to bardzo bogatą kolorystyką kwiatów. Lilie azjatyckie mogą mieć kwiaty w jaskrawych, intensywnych barwach, kwiaty mogą być także pastelowe, dwubarwne, fantazyjnie nakrapiane. Ponadto lilie azjatyckie różnią się wysokością i kształtem kwiatów.

 

Lilie trąbkowe – lilie te wywodzą się od gatunków, które w naturze występują w Chinach. W swoim środowisku naturalnym osiągają znaczne rozmiary: mogą dorastać do nawet 2 m wysokości. Lilie trąbkowe mają kwiaty o bardzo charakterystycznym kształcie wydłużonego kielicha, są duże i okazałe. Zakwitają na przełomie lipca i sierpnia, a wiele odmian wydziela bardzo ładny zapach. Lilie trąbkowe są wrażliwe na późnowiosenne przymrozki, ponadto potrzebują okrycia na zimę. Wymagają gleb piaszczysto-gliniastych, zwięzłych, o odczynie zasadowym (wapiennym). Warto pamiętać, że zakwitają dopiero w drugim roku uprawy.

Warunki uprawy i sadzenie

Lilie z reguły preferują stanowiska półcieniste. Poszczególne grupy i odmiany mogą mieć różnie wymagania świetlne, więc przed wyborem stanowiska dla konkretnej lilii, warto się z nimi zapoznać.

Lilie wymagają gleb żyznych, zasobnych w próchnicę, przepuszczalnych, głęboko uprawionych i spulchnionych. Gleba powinna być stale lekko wilgotna, ale woda nie może zalegać w podłożu – miejsce musi być dobrze zdrenowane. Nie sadźmy lilii w zastoiskach mrozowych. Strukturę gleby zbyt ciężkiej można poprawić poprzez dodanie do niej drobnego żwiru czy piasku. Lilie warto posadzić na podwyższonych zagonach, z których woda będzie mogła swobodnie spływać.

Do sadzenia wybieramy tylko cebule świeże, zdrowe, o jędrnych korzonkach. Nie mogą być suche ani pomarszczone. Do gruntu sadzimy je na głębokości wynoszącej około trzykrotność wysokości cebuli (więc głębokość sadzenia jest uzależniona od wielkości cebuli). Przed sadzeniem należy zaprawić je środkiem grzybobójczym (na sucho albo na mokro), a po posadzeniu obficie podlać. Cebule sadzimy w rozstawie co około 30-50 cm.

Lilie można wysadzać do gruntu w terminie wiosennym lub jesiennym. Wiosną sadzimy odmiany, które kwitną późno. Na koniec marca można posadzić odmiany, które nie są wrażliwe na późnowiosenne przymrozki. W drugiej połowie kwietnia i na początku maja sadzimy lilie, które nie tolerują przymrozków.

Jeśli chcemy posadzić cebule jesienią, należy to zrobić w terminie od początku września do połowy października – aby rośliny zdążyły ukorzenić się przed zimą. Lilie sadzone na jesień należy okryć korą, torfem, stroiszem gałązek iglastych lub słomą – ściółkowanie ochroni je przed mrozem.

Zabiegi pielęgnacyjne

Lilie wymagają regularnego podlewania i nawożenia. Rośliny podlewamy w taki sposób, aby gleba była stale lekko wilgotna, nie wolno jednak dopuścić do zalegania wody w glebie. Dostateczna ilość wody jest konieczna w momencie zawiązywania się pąków kwiatowych i w czasie kwitnienia. Lilie nawozimy dobrze przerobionym kompostem lub wieloskładnikowym nawozem mineralnym o obniżonej zawartości azotu. Rośliny zasilamy co dwa tygodnie. Nawożenia zaprzestajemy w momencie, kiedy lilie przekwitną.

Glebę wokół lilii warto wyściółkować, co zapobiegnie nadmiernemu rozrastaniu się chwastów i ograniczy parowanie wody, a zimą dodatkowo ochroni cebule przed mrozem. Do ściółkowania można użyć kory sosnowej, trocin, słomianej sieczki, liści lub torfu.

Wiele gatunków i odmian lilii dobrze znosi polskie zimy, więc może zimować w gruncie – należy je jednak przykryć dodatkową warstwą ściółki. Przed ściółkowaniem trzeba delikatnie wykręcić łodygi. Lilie orientalne są zbyt wrażliwe i nieodporne na mróz, dlatego cebule należy wykopać i przezimować w suchym torfie w temperaturze około 2 stopni C.

Lilie idealnie nadają się na kwiat cięty – dosyć długo wytrzymują w wazonie. Ścinamy je na wysokości około 2/3 łodygi (resztę łodygi zostawiamy, co zapewni prawidłowy rozwój cebuli i obfite kwitnienie w kolejnym sezonie). Jeśli nie ścinamy kwiatów, to kiedy przekwitną, należy usunąć gniazda nasienne, których dojrzewanie osłabia rośliny.

Szkodniki i choroby lilii to np.: szara pleśń, zgnilizna podstawy łodyg, choroby wirusowe, mszyce, nornice, karczowniki.

Zastosowanie

Wysokie odmiany lilii dobrze prezentują się na rabatach bylinowych oraz wśród roślin jednorocznych. Można je sadzić zarówno wśród roślin liściastych o ciekawie wybarwionych liściach, jak i wśród ciemnozielonych iglaków. Niższe odmiany lilii można sadzić także w ogródkach skalnych. Lilie uprawiane są również w donicach i pojemnikach – mogą być wtedy ozdobą balkonu czy tarasu. Ważne jest, aby doniczki były dostatecznie głębokie. Przy uprawie pojemnikowej nie możemy zapominać o regularnym podlewaniu, nawożeniu i ochronie przed słońcem. Lilie idealnie nadają się także na kwiat cięty.

zobacz produkty
Wczytywanie...
Wczytywanie...