Znajdź sklep w Twojej okolicy
    Ustal moją lokalizację
    LUB
    Wybierz
  • Twoje konto
  • Zarejestruj się
  • Zaloguj się

Leszczyna i jej ciekawe odmiany

Leszczyna to popularny w naszym kraju krzew owocowy, którego owoce – orzechy laskowe – są cenione ze względu na smak i zawartość łatwo przyswajalnych tłuszczów. Jest to roślina dość łatwa w uprawie, a jej ciekawe odmiany mogą być ozdobą każdego ogrodu.

POCHODZENIE I WYSTĘPOWANIE

Leszczyna (Corylus) to wysoki krzew (rzadziej drzewo), które w naturze spotkać można w Eurazji oraz w Ameryce Północnej. Obecnie znanych jest około 10-15 gatunków tej rośliny, z czego w Polsce w środowisku naturalnym występuje tylko jeden – leszczyna pospolita.

WYGLĄD I ZASTOSOWANIE

Krzewy te najpiękniej wyglądają posadzone pojedynczo na trawniku. Główną ozdobą tego krzewu są kwiatostany męskie, które mają postać długich, zwisających z bocznych pędów bazi kotków. Kwiaty leszczyny to zwiastuny przedwiośnia, ponieważ pojawiają się bardzo wcześnie (niekiedy już w lutym i marcu) na jeszcze bezlistnych pędach. Krzewy te cenione są także w pszczelarstwie, ponieważ dostarczają pyłku. Leszczynę uprawia się także ze względu na owoce, czyli orzechy, które są bardzo pożywne i oleiste w smaku. Orzechy (w zależności od odmiany) mogą wystawać znad postrzępionych listków pokrywy owocowej lub mogą być w niej całkowicie ukryte.

WARUNKI UPRAWY

Leszczyna preferuje świeże, żyzne i dostatecznie wilgotne gleby, które są bogate w materię organiczną. Najlepiej rośnie w podłożu zasobnym w wapń. Nie lubi gleb zbyt suchych i jałowych ani podmokłych. Krzewy te powinno się sadzić na stanowiskach słonecznych lub półcienistych. Poradzą sobie także w cieniu, ale będą wtedy słabiej owocowały. Leszczyny to krzewy długowieczne, który wytwarzają bardzo rozbudowany system korzeniowy. Można je przesadzać, ale tylko z dużą bryłą ziemi i trzeba uważać, aby nie dopuścić do wyschnięcia korzeni. Poszczególne odmiany rozmnaża się przez szczepienie na siewkach leszczyny pospolitej (siewki muszą być dwuletnie).

LESZCZYNA POŁUDNIOWA

Leszczyna południowa (Corylus maxima) – krzew ten w środowisku naturalnym spotkać można głównie w południowo-wschodniej Europie oraz w południowo-zachodniej Azji. Leszczyna południowa jest bardzo podobna do leszczyny pospolitej. Oba rodzaje różnią się przede wszystkim owocami – orzechy leszczyny południowej całkowicie ukryte są w długiej, rurkowatej okrywie. Najbardziej dekoracyjną odmianą leszczyny południowej jest: ‘Purpurea’ (lub ‘Atropurpurea’) czyli odmiana purpurowa – liście tej odmiany mają bardzo intensywną i bardzo trwałą purpurową barwę. Kolor purpurowy mają także pędy, kwiatostany męskie oraz rurkowate okrywy, w którym umieszczone są orzechy. Z początkiem jesieni liście stają się bardziej zielone. Warto jednak pamiętać, że ta ozdobna odmiana nie jest całkowicie odporna na mróz, dlatego należy sadzić ją tylko w najcieplejszych rejonach naszego kraju. Krzew ten może dorastać do około 2-3 m wysokości.

LESZCZYNA TURECKA

Leszczyna turecka (Corylus colurna) – to wysokie drzewo, które może dorastać do około 25 m wysokości. Początkowo ma regularną, stożkowatą koronę, z czasem jednak przybiera ona bardziej zaokrąglony kształt i szeroko rozrasta się na boki. Leszczyna turecka w środowisku naturalnym występuje południowo-wschodniej Europie oraz w południowo-zachodniej Azji. Ceniona jest przede wszystkim za swój ciekawy pokrój oraz owoce: grubościenne orzechy, które zebrane są po kilka w zwisające pęczki. Okrywy owocowe są frędzlowate i sztywno owłosione. Leszczyna turecka dobrze sobie radzi na glebach o przeciętnej jakości. Jest to roślina światłolubna i ciepłolubna. W czasie mroźnych zim może przemarzać, dlatego lepiej ją sadzić tylko w najcieplejszych rejonach naszego kraju (zachód i Pomorze). Krzew ten jest za to bardzo odporny na suszę. Leszczyna turecka najpiękniej wygląda posadzona pojedynczo na trawniku, wtedy najlepiej uwydatnia się jej ciekawy pokrój. Można ją też sadzić w niewielkich grupach lub w formie szpaleru. Formy pienne tego drzewa idealnie nadają się do obsadzania ulic i parkowych alejek. Warto pamiętać, że leszczyna turecka zaczyna owocować dopiero po kilkunastu latach po posadzeniu.

LESZCZYNA POSPOLITA

Leszczyna pospolita to jedyny gatunek leszczyny, który w stanie dzikim występuje w Polsce. W ogrodach i na działkach możemy uprawiać liczne odmiany tego krzewu, które różnią się między sobą pokrojem, oryginalnymi, poskręcanymi pędami oraz kolorami liści.

Leszczyna pospolita (Corylus avellana) to nasz rodzimy i bardzo popularny krzew owocowy, który w naturze występuje w podszyciu lasów, w widnych zaroślach oraz przy brzegach strumieni, jezior i rzek. Roślinę tą spotkać można w niemal całej Europie (oprócz krańców północnych, gdzie jest zbyt zimno), a także w Azji Mniejszej i na Kaukazie. Krzew ten był znany już w starożytnej Grecji i Rzymie. Nazwa gatunkowa leszczyny pospolitej – Corylus avellana – pochodzi od włoskiego miasta Avellino, eksportera orzechów laskowych.

WYGLĄD I ZASTOSOWANIE

Krzew ten z reguły dorasta do około 5 m wysokości (czasem wyżej). Roślina ta pięknie wygląda wczesną wiosną, kiedy na jeszcze bezlistnych pędach pojawiają się efektowne, długie kotki, które pylą żółtym pyłkiem (są to kwiatostany męskie). Krzew ten przeważnie kwitnie w marcu i kwietniu, czasem jednak kwiaty pojawiają się już w lutym. Leszczyna pospolita jest także ceniona ze względu na swoje owoce: orzechy są bardzo bogate w łatwo przyswajalne, wartościowe tłuszcze. Stanowią także pożywienie dla gryzoni i ptaków. Leszczyna pospolita bardzo obficie owocuje co około 2-3 lata. Orzechy tego krzewu osiągają długość około 2 cm i osadzone są w listkowatych okrywach, które nie okrywają ich w całości.

LESZCZYNA POSPOLITA - CIEKAWE ODMIANY

Krzew ten ma wiele ciekawych odmian, które różnią się między sobą przede wszystkim ciekawym pokrojem, oryginalnymi, fantazyjnie poskręcanymi pędami oraz kolorami liści. Oto najciekawsze z nich:

 

‘Aurea’

‘Aurea’– jest towolno rosnąca odmiana o złotych liściach i pędach. Najpiękniej wygląda wczesną wiosną, kiedy jej liście i pędy mają intensywnie żółty kolor. Jesienią i zimą przybierają barwę złoto-pomarańczową. Aby w pełni cieszyć się urodą tego krzewu, należy posadzić go na bardzo słonecznym stanowisku.

 

‘Contorta’

‘Contorta’ (odmiana pogięta) – główną ozdobą tej odmiany są fantazyjnie poskręcane, oliwkowo-brązowe pędy, które wyglądają jak korkociągi. Często wykorzystuje się je przy sporządzaniu suchych bukietów. Krzew ten najpiękniej prezentuje się w okresie bezlistnym (czyli od późnej jesieni do wczesnej wiosny). Na przedwiośniu zaczynają pojawiać się też pylące na żółto, długie i zwisające bazie. Pyłek przyciąga pszczoły i inne owady zapylające. Krzew ten ładnie wygląda także jesienią, kiedy to jego pofalowane liście przybierają intensywnie żółty kolor. Odmiana ta rośnie dużo wolniej niż cały gatunek i może dorastać do około 3-4 m wysokości. Można ją rozmnażać przez szczepienie na siewkach leszczyny pospolitej.

 

‘Fuscorubra’

‘Fuscorubra’ (zwana też ‘Purpurea’ lub ‘Atropurpurea’) – jest to dekoracyjna odmiana o purpurowych liściach. Liście najpiękniej prezentują się wiosną, kiedy są wybarwione na intensywnie ciemnoczerwony kolor. Z czasem stają się brunatno-czerwone, a niekiedy całkiem zielone.

 

‘Heterophylla’

‘Heterophylla’ (odmiana strzępolistna) – krzew ten może dorastać do około 1,5 m wysokości, dlatego nadaje się także do małych ogrodów. Ma bardzo dekoracyjne, głęboko i pierzasto powcinane liście, które są dodatkowo mocno owłosione. Liście (oraz owoce) są mniejsze niż u gatunku.

 

‘Pendula’

‘Pendula’ – to krzew o szerokim pokroju i ciekawych pędach, które łukowato, niemal pionowo zwisają do samej ziemi. Odmiana ta najpiękniej wygląda posadzona przy stawie lub przy oczku wodnym. Do małych ogrodów polecam formy pienne tej odmiany, które szczepione są na podkładce leszczyny tureckiej. Tworzą wtedy niezbyt wysokie (do około 200-250 cm wysokości), „płaczące” drzewka.

zobacz produkty
Wczytywanie...
Wczytywanie...
Wczytywanie...
zobacz inne porady