Znajdź sklep w Twojej okolicy
    Ustal moją lokalizację
    LUB
    Wybierz
  • Twoje konto
  • Zarejestruj się
  • Zaloguj się

Laurowiśnia wschodnia

Laurowiśnia wschodnia to roślina zimozielona, która może być ciekawą ozdobą ogrodu przez cały rok. Ma wiele interesujących odmian, które różnią się między sobą przede wszystkim pokrojem, wielkością liści oraz mrozoodpornością. Laurowiśnia wschodnia nadaje się do posadzenia pojedynczo, w grupach (np. na żywopłoty formowane), jako tło dla innych roślin. Niektóre odmiany można także sadzić w pojemnikach.

Pochodzenie i występowanie

Laurowiśnia wschodnia (Prunus laurocerasus) to zimozielona roślina wieloletnia, która należy do rodziny różowatych. Jej środowiskiem naturalnym są cieplejsze rejony Europy (głównie Półwysep Bałkański) oraz Azja Mniejsza i Kaukaz. W naszym klimacie laurowiśnie mogą być uprawiane, jednak nie są to rośliny w pełni mrozoodporne, więc mogą przemarzać w czasie mroźnych i bezśnieżnych zim. Dlatego nadają się do uprawy tylko w cieplejszych częściach Polski (na Pomorzu i krańcach zachodnich). Laurowiśnia wschodnia zwana jest także śliwą wawrzynolistną albo wawrzynośliwą – z tego względu, że jej liście przypominają nieco liście wawrzynu (liście laurowe).

Wygląd

Laurowiśnia wschodnia ma postać małego drzewa lub szerokiego krzewu, który może dorastać do około 6 m wysokości (w cieplejszym klimacie może mieć wysokość nawet 10 m). W naszych warunkach klimatycznych przeważnie osiąga wysokość około 2-4 m. Krzew ten ma szeroko rozłożystą koronę i jest wiecznie zielony – nie zrzuca liści na zimę. Liście mają kształt elipsy, są grube i skórzaste. Z wierzchu są błyszczące i ciemnozielone, od spodu natomiast – matowe, jaśniejsze, żółtozielone. Liście są duże i efektowne, mogą dorastać do około 15-20 cm długości. Swym kształtem przypominają nieco liście laurowe (czyli wawrzyn).

Laurowiśnia wschodnia kwitnie w maju i ma drobne, białe kwiaty, które zebrane są w wyprostowane, sztywne grona długości około 15 cm. Kwiaty wydzielają delikatny zapach. Roślina ta niekiedy powtarza kwitnienie na jesieni. W naszym klimacie laurowiśnia wschodnia rzadko zawiązuje owoce. Mają one postać drobnych, czarnych, błyszczących pestkowców. Dojrzewają w sierpniu.

Warunki uprawy

Laurowiśnie wschodnie w naturze rosną w dość gęstych lasach liściastych, więc preferują stanowiska półcieniste lub cieniste. Nie jest wskazane sadzenie ich w pełnym słońcu ze względu na skórzaste liście, które mogłyby zostać poparzone. Rośliny te lubią miejsca zaciszne i osłonięte przed mroźnymi wiatrami. Wymagają dość dużej wilgotności powietrza i stale wilgotnego podłoża.

Do uprawy laurowiśni najbardziej odpowiednie będzie podłoże żyzne, świeże, gliniasto-piaszczyste, o odczynie obojętnym lub lekko zasadowym.

Laurowiśnie najlepiej rozmnażać wegetatywnie z półzdrewniałych sadzonek pędowych, które pobieramy w lipcu i sierpniu. Ukorzeniamy je w wilgotnej mieszance piasku i torfu. Sadzonki należy umieścić w miejscu cienistym i zacisznym. Laurowiśnie można także rozmnażać przez odrosty korzeniowe oraz przez odkłady silnych, jednorocznych pędów.

Jeśli zapewnimy laurowiśni wschodniej odpowiednie warunki do wzrostu i rozwoju, jej roczne przyrosty mogą sięgać nawet 30 cm.

Zabiegi pielęgnacyjne

Laurowiśnia wschodnia wymaga dość obfitego podlewania w czasie całego sezonu wegetacyjnego, a gleba powinna być stale wilgotna. Podłoże wokół laurowiśni warto wyściółkować, co dodatkowo zapobiegnie parowaniu wody z gleby. Ograniczy to także nadmierne rozrastanie się chwastów oraz będzie dodatkową ochroną korzeni przed mrozem. Do ściółkowania najlepiej użyć przekompostowanej kory.

Laurowiśnie to gatunki zimozielone, które narażone są na suszę fizjologiczną – szczególnie w okresie zimowym, kiedy nie można podlewać roślin ze względu na zamarzniętą glebę. Dlatego należy bardzo obficie podlać laurowiśnie przed nastaniem mrozów oraz wiosną, kiedy mróz puści.

Laurowiśnie wschodnie najlepiej nawozić jest nawozem organicznym – kompostem. Przy jego stosowaniu nie ma groźby przenawożenia rośliny. Możemy też zastosować wieloskładnikowe nawozy mineralne, którymi zasilamy rośliny wiosną i wczesnym latem (ostatnia dawka w lipcu).

Laurowiśnie bardzo dobrze znoszą cięcie, nadają się na żywopłoty formowane, można z nich także tworzyć figury geometryczne. Rośliny te przycinamy po kwitnieniu (od czerwca do połowy lipca). W czasie przycinania należy zwrócić uwagę, aby nie uszkodzić liści – w miejscu cięcia zaczną brązowieć i zasychać, ponadto będą bardziej podatne na choroby. Każdego roku na wiosnę wycinamy też pędy przemarznięte i suche.

Mrozoodporność

Laurowiśnia wschodnia nie jest rośliną w pełni mrozoodporną i w czasie mroźnych, bezśnieżnych zim może przemarzać. Dlatego najlepiej sadzić ją tylko w najcieplejszych rejonach naszego kraju (na Pomorzu i zachodzie), w miejscach zacisznych i osłoniętych od mroźnych wiatrów.

Ochrony przed mrozem wymagają przede wszystkim rośliny młode. Do osłaniania laurowiśni należy używać białej agrowłókniny – rośliny zimozielone potrzebują światła także w okresie zimowym. Bardziej odporne na mróz są rośliny starsze oraz odmiany o wąskich liściach.

Przemarznięte części roślin należy wyciąć na wiosnę aż do zdrowego miejsca. Laurowiśnie mają bardzo duże zdolności regeneracyjne. Powinny ładnie odbić nawet wtedy, kiedy dość mocno przemarzną.

Zastosowanie

Laurowiśnie wschodnie to rośliny bardzo dekoracyjne, które mogą być ozdobą ogrodu przez cały rok, ponieważ mają zimozielone liście. Dobrze wyglądają posadzone pojedyncze, jak i w grupach. Nadają się na luźne szpalery oraz żywopłoty formowane, ponieważ bardzo dobrze znoszą cięcie. Nie osiągają zbyt dużych rozmiarów, więc można je sadzić także w małych ogrodach. Niektóre odmiany z powodzeniem można uprawiać w pojemnikach, więc nadają się także do dekoracji wnętrz.

Laurowiśnie wschodnie bardzo dobrze znoszą zanieczyszczenia powietrza, więc idealnie nadają się do posadzenia w warunkach miejskich. Można je wykorzystywać w nasadzeniach zieleni miejskiej (w parkach, na skwerach itp.). Ze względu na zimozielone liście roślina ta może stanowić piękne, ciemnozielone tło dla innych gatunków: bylin, krzewów, drzew liściastych. Laurowiśnie pięknie wyglądają także posadzone wśród innych roślin zimozielonych.

Ze względu na dość rozbudowany system korzeniowy laurowiśnie wschodnie mogą być wykorzystywane do umacniania skarp i pochyłości terenu.

Warto pamiętać, że cała roślina jest trująca.

Ciekawe odmiany

'Mano' – jest to odmiana karłowa, która może dorastać do około 1-1,5 m wysokości. Ma ciekawy, płasko kulisty pokrój. Wymaga ciepłych, zacisznych i osłoniętych przed silnymi wiatrami stanowisk. Odmiana ta idealnie nadaje się do uprawy pojemnikowej.

'Otto Luyken' – to wolno rosnący i dość niski krzew, który może dorastać do około 1 m wysokości, więc nadaje się do posadzenia nawet w małych ogrodach. Ma gęsty, zwarty, szeroko rozłożysty pokrój. Ma spiczaste, ciemnozielone liście oraz białe kwiaty zebrane w długie na 20 cm grona, które pojawiają się na przełomie maja i czerwca. Jest to odmiana mrozoodporna, która idealnie nadaje się na niskie żywopłoty w cienistych miejscach.

'Rotundifolia' – odmiana ta może dorastać do około 4 m wysokości. Ma dość nieregularny, krzaczasty pokrój i nadaje się na luźne szpalery. Wymaga stanowisk ciepłych, osłoniętych i zacisznych.

'Schipkaensis' – krzewy te dorastają do około 1,5-2 m wysokości i mają luźno ułożone, szeroko rozłożyste pędy. Białe kwiaty są bardzo liczne, zebrane w wyprostowane grona długości około 8 cm. To jedna z najbardziej mrozoodpornych odmian.

'Serbica' – odmiana o pokroju kulistym i drobnych liściach. Dość mrozoodporna.

'Variegata' – odmiana o liściach pstrych.

'Zabeliana'– to dość niski i szeroko rozłożysty krzew, który może dorastać do około 2 m wysokości i osiągać nawet 4 m średnicy. Ma poziomo ułożone pędy i bardzo duże, wydłużone liście o lancetowatym kształcie. Kwitnie na biało w maju, a często powtarza kwitnienie we wrześniu. Jest to odmiana mrozoodporna.

zobacz produkty
Wczytywanie...
Wczytywanie...