Znajdź sklep w Twojej okolicy
    Ustal moją lokalizację
    LUB
    Wybierz
  • Twoje konto
  • Zarejestruj się
  • Zaloguj się

Klon jesionolistny

Klony jesionolistne to szybko rosnące, inwazyjne drzewa, które w naturze  rosną nad brzegami wód oraz w lasach łęgowych. Są bardzo tolerancyjne, łatwe w uprawie, niewymagające. W przydomowych ogrodach najlepiej uprawiać poszczególne odmiany klonów jesionolistnych, które różnią się między sobą przede wszystkim siłą wzrostu, pokrojem oraz barwą liści. Bardzo dobrze prezentują się odmiany szczepione na pniu.

Pochodzenie i występowanie

Klon jesionolistny (Acer negundo) to drzewo należące do rodziny mydleńcowatych. W naturze występuje w Ameryce Północnej oraz Środkowej, jednak można go spotkać także w wielu miejscach na półkuli północnej, gdzie panuje klimat umiarkowany (np. w Europie, Afryce Północnej, Azji). Drzewa te przeważnie rosną nad brzegami wód oraz w lasach łęgowych. Klony jesionolistne pojawiły się w Polsce na przełomie XVIII i XIX wieku, zadomowiły się tu i zdziczały. Drzewa te to gatunki inwazyjne i bardzo ekspansywne – niekiedy traktowane są wręcz jak chwasty, ponieważ zagłuszają i wypierają gatunki rodzime. W przydomowych ogrodach uprawia się ich odmiany, które różnią się między sobą przede wszystkim siłą wzrostu, pokrojem oraz barwą liści.

Wygląd

Klony jesionolistne to szybko rosnące drzewa, które mogą dorastać do około 15-20 m wysokości (odmiany są zdecydowanie niższe, często szczepione na pniu). Swoją maksymalną wysokość drzewa te osiągają w wielu około 10-20 lat. Klony jesionolistne należą do drzew krótkowiecznych – żyją przez około 100 lat. Mają dość szeroką i nieregularną koronę, często tworzą formy wielopniowe o krótkich, krzywych pniach pokrytych naroślami. Czasem przybierają pokrój krzaczasty. Kora młodych drzew jest gładka, barwy oliwkowozielonej, z czasem brązowieje i staje się spękana. Młode pędy są zielone i pokryte woskowym, białawym nalotem. Konary i gałęzie klonów jesionolistnych są bardzo kruche, łatwo się łamią pod naporem silnego wiatru lub dużej ilości śniegu. Drzewa te mają płytki, dość rozległy system korzeniowy.

Klony jesionolistne mają nieparzystopierzaste, naprzeciwległe liście złożone z 3-5 listków (niekiedy z 7-9) umieszczonych na krótkich łodygach. Pojedyncze listki mają owalno-lancetowaty kształt, są piłkowane i zaostrzone, mogą osiągać około 10 cm długości, a całe liście – do 20 cm. Liście są jasnozielone, od spodu owłosione. Przeważnie rozwijają się w kwietniu, a jesienią opadają dość szybko, wcześniej przebarwiając się na kolor żółty.

Klony jesionolistne to rośliny dwupienne (rozdzielnopłciowe), czyli kwiaty męskie i żeńskie występują na różnych osobnikach. Kwiaty męskie są bardziej dekoracyjne, mają postać długich, zwisających wiązek (pęczków), rozwijają się wcześniej niż kwiaty żeńskie i przed rozwojem liści (marzec/kwiecień). Kwiaty żeńskie zebrane są w grona, są niepozorne, mają barwę żółtozieloną.

 

Owoce klonu jesionolistnego mają postać parzystych skrzydlaków – złożone są z dwóch jednostronnie oskrzydlonych orzeszków. Owoce dojrzewają we wrześniu, mogą utrzymywać się na drzewie aż do wiosny.

Warunki uprawy i zabiegi pielęgnacyjne

Klony jesionolistne to drzewa bardzo łatwe w uprawie, które nie wymagają zbyt wielu zabiegów pielęgnacyjnych. Mogą rosnąć zarówno na stanowiskach słonecznych, jak i zacienionych. Warto jednak pamiętać, że odmiany o barwnych i pstrych liściach najpiękniej będą się wybarwiać w miejscach słonecznych.

Klony jesionolistne są całkowicie mrozoodporne. To rośliny niewrażliwe na suszę, odporne także na nadmiar wilgoci w glebie. Nie przeszkadza im zanieczyszczone środowisko ani zasolenie gleby – idealnie nadają się do posadzenia w warunkach miejskich. Drzewa te mogą rosnąć w niemal każdym podłożu, nawet jałowym i suchym a także nadmiernie wilgotnym, gliniastym. Nie jest także ważny odczyn gleby – może być kwaśna lub zasadowa.

Aby odmiany uprawowe klonów jesionolistnych ładnie się zagęszczały, trzeba je regularnie przycinać. Cięcie wykonujemy wczesną wiosną.

Zastosowanie

Klony jesionolistne to drzewa o szybkim tempie wzrostu, jednak dość krótkowieczne – żyją przez około 100 lat. Są to rośliny bardzo tolerancyjne, odporne, niewymagające. Jednak lepiej nie sadzić w ogrodach form dzikich, ponieważ są bardzo ekspansywne i inwazyjne – rozrastają się niemal jak chwasty. Ponadto mają owoce, które zaśmiecają teren i bardzo kruche konary, łamiące się od wiatru czy nadmiaru śniegu. Do uprawy w przydomowych ogrodach polecane są szczególnie odmiany szczepione na pniu, niższe, wolniej rosnące, o barwnych liściach (obrzeżonych na biało lub żółto).

Klony jesionolistne najpiękniej wyglądają posadzone pojedynczo na trawniku, można je także sadzić w grupach w formie luźnego szpaleru czy wzdłuż alei. Sprawdzają się w nasadzeniach zieleni miejskiej.

Odmiany

'Auratum'– odmiana tworzy niewysokie drzewa lub okazałe krzewy o nieregularnej, szerokiej koronie. Może dorastać do około 6-8 m wysokości. Często występuje jako forma szczepiona na pniu. Główną ozdobą odmiany są liście – młode listki są żółtozłociste, latem stają się bardziej zielone, a na jesieni żółkną. Liście najpiękniej wybarwiają się na stanowiskach słonecznych. Ładnie prezentuje się w zestawieniach z roślinami o kontrastowym ulistnieniu.

 

'Aureomarginatum' – to nieduże drzewo lub okazały krzew o szerokiej, gęstej, owalnej koronie. Może dorastać do około 6-8 m wysokości, często występuje jako forma szczepiona na pniu. Główną ozdobą tej odmiany są ciemnozielone liście obrzeżone na żółto lub srebrzystobiało, które jesienią całkowicie przebarwiają się na żółto. Liście najpiękniej wybarwiają się na stanowisku słonecznym.

 

'Aureovariegatum' – odmiana ta tworzy niskie drzewa, które mogą dorastać do około 5 m wysokości, przy średnicy około 4 m. Nadaje się do posadzenia w małych ogrodach, może być także uprawiana w pojemnikach na tarasach czy balkonach (stanowisko słoneczne do półcienistego). Główną ozdobą tej rośliny są ciemnozielone liście ze złocistożółtymi plamami i przebarwieniami. Młode pędy mają barwę fioletową i pokryte są białawym nalotem.

 

'Elegans' – niezbyt wysokie drzewo o zaokrąglonej, gęstej kornie, które może dorastać do około 7-8 m wysokości. Młode listki mają barwę jasnoróżową, pokryte są woskowym, białawym nalotem. Starsze liście bardzo dekoracyjne – zielone, z szerokim, żółtokremowym obrzeżeniem. Odmiana najpiękniej wybarwia się na stanowiskach słonecznych. Odporna na niekorzystne warunki siedliskowe.

 

'Flamingo'>– odmiana ta dorasta do około 15-20 m wysokości, ma szeroką, nieregularną koronę, która jest osadzona na niskim, krzywym pniu (drzewo to często przybiera formę krzewiastą, wielopniową). Główną ozdobą tej odmiany są ciemnozielone liście ozdobione nieregularnym, białym brzegiem. Dodatkowo młode listki i pędy mają barwę różowawą. Ogonki liściowe pozostają różowe. Uwaga – starsze konary bardzo kruche i łamliwe.

 

'Odessanum' – to szybko rosnące drzewo o szerokiej, nieregularnej koronie, które może dorastać do około 10-15 m wysokości i 7-10 m szerokości. W pierwszych latach uprawy przyrosty roczne to nawet 150 cm, w kolejnych – do 50 cm. Młode liście mają barwę pomarańczową lub brązowawą, z czasem stają się żółtozłociste. Drzewo najpiękniej wybarwia się posadzone w pełnym słońcu, w cieniu jego liście stają się zielone.

 

'Tadeusz Szymanowski' – odmiana ta ma bardzo dekoracyjne liście – zielone, gładkie, głęboko powcinane, postrzępione, na jesieni przebarwiające się na żółto. Drzewo to dorasta do około 15 m wysokości, ma luźną, nieregularną, szeroką koronę. Odmiana ta najpiękniej prezentuje się posadzona pojedynczo w wyeksponowanym miejscu w ogrodzie. Ma bardzo kruche konary – mogą się łamać od wiatru lub ciężaru śniegu.

 

'Variegatum' – niewysokie drzewo dorastające do około 5-7 m wysokości, o średnicy do 4-6 m i szerokiej, nieregularnej koronie, która jest osadzona na niskim, krzywym pniu. Główną ozdobą tej odmiany są ciemnozielone liście obrzeżone na złotożółto. Odmiana ta może być uprawiana w pojemnikach.

zobacz produkty
Wczytywanie...
Wczytywanie...
zobacz inne porady