Znajdź sklep w Twojej okolicy
    Ustal moją lokalizację
    LUB
    Wybierz
  • Twoje konto
  • Zarejestruj się
  • Zaloguj się

Taras szybko i przyjemnie, nowoczesne rozwiązania tarasowe

Przed samodzielnym budowaniem lub wykańczaniem tarasu mogą odstraszyć mokre prace – betonowanie, przygotowywanie wylewek i zapraw. Wymagają odpowiednich umiejętności oraz sprzętu, który nie zawsze znajdzie się w warsztacie majsterkowicza. Poznaj produkty, które ułatwią budowę tarasu i montaż ładnej nawierzchni tarasowej.

Nawierzchnia na legarach

Deski tarasowe mają swój niezaprzeczalny urok. Ich wielką zaletą jest również to, że można je montować samodzielnie, czy to na nowym tarasie lub balkonie, czy na istniejącej już nawierzchni. Ważne są tu dwie kwestie:

- czy podłoże jest wystarczająco twarde i  ma spadek około 2% w kierunku instalacji odwadniającej (rynien, wpustów tarasowych, krawędzi zabezpieczonej obróbka blacharską);

- czy nawierzchnia nie znajdzie się zbyt wysoko – wyżej niż próg drzwi tarasowych.

Jeśli oba warunki są spełnione można wybrać takie rozwiązanie. Jeśli wykańczasz taras o twardej płaskiej powierzchni wtedy legary ustawia się na plastikowych klinach umożliwiających poziomowanie takiej konstrukcji. Kliny mają kształt trójkątny. Układając jeden na drugim uzyskuje się prostokątną podporą. Rozsuwając obie części obniża się wysokość podparcia. Nacinana powierzchnia klinów sprawia, że nie będą się one wzajemnie rozsuwać. Legary powinny mieć rozstaw około 50 cm. Deski przykręca się do nich wkrętami nierdzewnymi. Można je również łączyć z legarami na klej polimerowy lub poliuretanowy. Trzeba zadbać o to, aby nie stykały się ze sobą. Między jedną a drugą deską należy zostawić odstęp szerokości minimum 0,5 cm.

Kliny można zastąpić specjalnymi wspornikami. Te również ustawia się na utwardzonym podłożu. Są stabilniejsze od klinów bo mają szerokie stopki. Z tego względu można ich używać nawet przy budowie tarasu na gruncie. Koniecznie wtedy trzeba przygotować mocną i równą podbudowę z tłucznia. Tłuczeń układa się po usunięciu humusu i zrobieniu podsypki piaskowej grubości 10 cm. W podsypce tej formuje się odpowiedni spadek (1-2%). Warstwa tłucznia po jego ubiciu powinna wynieść także 10 cm. Wsporniki stawia się bezpośrednio na niej.  Legary są łączone ze wspornikami na wkręty.

Zamiast tłucznia można zrobić 10 cm warstwę chudego betonu, za zbrojoną siatką stalową. Przed ustawianiem klinów lub wsporników beton warto pomalować farbą poliuretanową. Zabezpieczy ona go przed wodą. Można tez oczywiście wykonać lekką hydroizolację, malując beton masą bitumiczną.

Deski naturalne

Nawierzchnię buduje się z desek o prostych krawędziach. Dobrze sprawdza się drewno egzotyczne (ipe, bangkirai, kempas, massaranduba, sapeli, teak), odporniejsze na warunki atmosferyczne od krajowego. Warta polecenia jest też sosna karelska lub modrzew syberyjski. Można także zastosować tak zwane termodrewno, czyli deski dębowe, sosnowe, bukowe lub jesionowe poddane wcześniej działaniu wysokiej temperatury (150-200oC). Jest ono co prawda bardziej kruche niż zwykłe, ale odporniejsze od niego na wodę. Ma też mniejszą tendencję do odkształceń. Suszenie w wysokiej temperaturze sprawia przy tym, że deski są „niejadalne” dla szkodników i nie będą porastać pleśnią.

Bez względu na to, jakie drewno będzie zastosowane do zbudowania nawierzchni, trzeba je odpowiednio zabezpieczyć chemicznie, malując lakierem, lakierobejcą, impregnatem dekoracyjnym lub innym środkiem do  zabezpieczania drewna.

Są sprzedawane deski z systemem bocznego lub spodniego mocowania. Wymyślono takie rozwiązania po to, aby po montażu nie było widać na ich powierzchni łbów wkrętów. Deski tego typu mają na bokach lub na spodzie podłużne nacięcia, w których umieszcza się elementy mocujące, przykręcane wcześniej do legarów.

Deski kompozytowe

Produkuje się je z tworzywa sztucznego wymieszanego z pyłem drzewnym. Deski kompozytowe mają zdecydowanie większą odporność na wodę, mróz, promienie UV niż drewno. Nie są też tak podatne na odkształcenia jak ono.

Deski kompozytowe mają przeważnie budowę komorową. Są więc stosunkowo lekkie. Łatwo się je tnie. Łączy się je z legarami za pośrednictwem specjalnych klipsów. Klipsy są przykręcane do legarów, a deski zaczepiane o klipsy. Dzięki temu nawierzchnię łatwo jest nie tylko zamontować, ale też rozmontować, gdy zajdzie taka potrzeba.

 

Nawierzchnie z podestów

Najprostszym sposobem na wykończenie tarasu jest zastosowanie podestów. To elementy wykonane z drewna, kompozytu lub tworzywa sztucznego imitującego drewno. Zbudowane są zazwyczaj z kilku desek zamocowanych do płaskich legarków. Mają wymiary 30x30 cm lub 50x50 cm i łączną grubość 2,4 lub 2,8 cm. Mocuje się je wkrętami do legarów. Można je docinać.

Nowoczesne podesty mają zamiast legarków podstawę z PCV. Dzięki bocznym zaczepom można je wtedy łatwo ze sobą łączyć i nie jest to wiele trudniejsze od układania puzzli. Są układane swobodnie na podłożu, bez żadnego dodatkowego mocowania. Nie mniej skomplikowany jest też demontaż. Także tego rodzaju podesty da się docinać na wymiar.

Podesty drewniane wykonywane są z akacji, eukaliptusa lub różnych gatunków drewna krajowego. Deski są impregnowane ciśnieniowo i wstępnie olejowane. Zaleca się je raz do roku pomalować odpowiednim impregnatem. Układ desek w pojedynczym podeście może być prosty lub tworzyć rodzaj szachownicy.

Bez względu na rodzaj, wszystkie podesty wymagają w miarę równego i twardego podłoża. Nie wolno więc ich układać bezpośrednio na gruncie, nawet dobrze utwardzonym.