Znajdź sklep w Twojej okolicy
    Ustal moją lokalizację
    LUB
    Wybierz
  • Twoje konto
  • Zarejestruj się
  • Zaloguj się

Różne tarasy – różne rozwiązania

Taras to doskonałe miejsce wypoczynku, a także element dodający budynkowi uroku. Dowiedz się, jakie są konstrukcje tarasowe oraz sprawdź z czego wykonuje się modne i trwałe nawierzchnie tarasów.

Rodzaje tarasów

  • Naziemny – zbudowany wprost na gruncie. Zazwyczaj sąsiaduje z salonem. Tworzy element przejściowy między domem a ogrodem.
  • Nadziemny – wyprowadzony ponad poziom gruntu. Wykonywany wówczas, gdy dom jest wysoko wyniesiony ponad teren. Zazwyczaj także sąsiaduje z salonem. Do ogrodu schodzi się wówczas po schodkach.
  • Nad pomieszczeniem – taras na piętrze. Jego konstrukcję nośną stanowi strop nad pomieszczeniem – ogrzewanym (salon, sypialnia, kuchnia) lub nieogrzewanym (garaż).

Tarasy naziemne

Są najprostsze do wykonania, ponieważ zazwyczaj nie wymagają robienia fundamentów. Mogą być budowane przy domach o niewysokich cokołach, czyli takich, które nie są zanadto wyniesione ponad poziom gruntu.

Jest kilka sposobów ich wykonania:

- bezpośrednio na gruncie – po wybraniu humusu i wyrównaniu ziemi podsypką z piasku wysypuje się żwir frakcji do 40 mm i warstwa po warstwie zagęszcza. Łączna grubość tak przygotowanej podbudowy powinna mieć około 20 cm. Na niej wykonuje się 10 cm podsypkę z grubego, dobrze ubitego piasku. Na tak przygotowanym podłożu można kłaść płyty betonowe, kamienne lub kostkę brukową – pamiętając by nawierzchnia miała spadek, umożliwiający spływanie wody deszczowej. Dookoła takiego tarasu robi się opaskę, na przykład z płyt krawężnikowych;

- na konstrukcji z legarów – należy wówczas przygotować fundamenty w postaci stóp betonowych. Konieczne jest więc zrobienie wykopu i zbudowanie szalunków. Należy pamiętać, że głębokość posadowienia stóp fundamentowych musi znaleźć się poniżej poziomu przemarzania gruntu (1-1,2 m). W betonie, zanim zacznie wiązać umieszcza się specjalne stalowe łączniki ciesielskie, do podtrzymywania belek drewnianych. Między ramionami takich łączników umieszcza się odpowiedniej szerokości belki (podciągi) i łączy wkrętami, a najlepiej śrubami. Prostopadle do podciągów mocuje się legary rozmieszczane nie rzadziej niż co 50 cm. Na legarach wykonuje się podłogę z desek tarasowych, montowanych ażurowo – w 0,5-1 cm odstępach. Gdy taras jest nieduży, można zrezygnować z podciągów. Ich funkcję przejmą wtedy legary, do których będą przybijane lub przykręcane deski. Po bokach tak zbudowanego tarasu trzeba jeszcze zrobić obudowę z desek, żeby zamaskować konstrukcję. Ważne, aby pod takim tarasem wysypać warstwę żwiru, keramzytu albo tłucznia, po to żeby nie rosła tam trawa lub chwasty. Konstrukcję z legarów można też oprzeć na specjalnych, plastikowych wspornikach ustawianych wprost na solidnie utwardzonym podłożu z tłucznia albo na warstwie chudego betonu;

- na płycie betonowej – aby wykonać taki taras, usuwa się warstwę żyzną gleby (humus). W miejsce po humusie sypie się piasek, tworząc podsypkę wyrównującą. Na niej  należy zrobić podbudowę z kruszywa – drobnego żwiru lub piasku. Powinna być dobrze zagęszczona ubijarką spalinową. Po ubiciu musi mieć grubość około 20 cm.  Dookoła przyszłego tarasu robi się szalunek z desek lub płyt drewnopochodnych. Na podbudowie trzeba ułożyć cienką warstwę chudego betonu lub rozścielić grubą folię budowlaną, polietylenową. Teraz przychodzi pora na zbrojenie (jeśli projektant je przewidział). Siatkę zbrojeniową ustawia się na podkładkach dystansowych i można zacząć betonowanie. Dzięki podkładkom masa betonowa dostanie się także pod zbrojenie. Często robione są płyty bez zbrojenia. Mają wtedy grubość około 10 cm.

Betonowa płyta musi być oddylatowana od budynku.  Dlatego przed betonowaniem, wzdłuż ściany przylegającej do tarasu umieszcza się pas styropianu. Na płycie żelbetowej, robi się szlichtę ze spadkiem 1-2% uformowanym w kierunku przeciwległym do ściany domu. Na szlichcie, po zrobieniu hydroizolacji można wykonać dowolną nawierzchnię, zazwyczaj jednak inwestorzy decydują się na płytki ceramiczne lub płyty kamienne.

Tarasy nadziemne

Taras taki wymaga zrobienia fundamentów. Mogą to być stopy betonowe o przekroju kwadratowym i głębokości posadowienia 1-1,2 m. Na stopach takich buduje się słupy – ze zbrojonego betonu, bloczków betonowych, cegieł, drewna, albo metalu. Na nich będzie się opierać konstrukcja nośna z legarów. Sposób wykonania jest tu bardzo podobny jak w przypadku tarasu naziemnego na legarach. Można też zrobić fundament z prawdziwego zdarzenia – ławy fundamentowe, a na nich ściany z bloczków betonowych wyprowadzone na odpowiednią wysokość ponad poziomem terenu.  Wokół takich ścian musi się znaleźć wieniec żelbetowy. Między ławami, a ścianami nie może zabraknąć hydroizolacji poziomej, na przykład z dwóch warstw papy.

Płyta tarasu będzie tworzyć rodzaj stropu. Zazwyczaj robi się ją z betonu. Konstrukcja taka musi być wcześniej zaprojektowana przez fachowca.

Na żelbetowej płycie tarasu można zrobić dowolną nawierzchnię. Pod tarasem, jeśli wysokość na to pozwala, warto urządzić schowek z wejściem od strony ogrodu. Przestrzeń pod stropem powinna być wentylowana. Płyta musi mieć zapewniony spadek w kierunku odpływu wody oraz izolację przeciwwilgociową. Ocieplenie nie jest konieczne.  Niezbędne będą natomiast żelbetowe lub drewniane schody łączące taras z ogrodem. Tarasy nadziemne nie mogą się obejść bez balustrady.

Tarasy nad pomieszczeniami

Poza budynkami drewnianymi zawsze mają betonową konstrukcję. W domach z bali i w budynkach szkieletowych, taras ma drewnianą konstrukcję belkową.

W przypadku tarasu betonowego, na płycie wykonuje się szlichtę cementową ze spadkiem uformowanym w kierunku odpływu wody. Spadek ten powinien wynosić 1,5-2, %. Na niej wykonywana jest paroizolacja z papy lub masy bitumicznej. Jeśli pomieszczenie poniżej jest ogrzewane, nie obejdzie się bez ocieplenia ze styropianu lub innego materiału termoizolacyjnego.

Na ociepleniu robi się hydroizolację, przeważnie z dwóch warstw papy.  Kolejną warstwą jest jastrych dociskowy, grubości minimum 4 cm. Jako dodatkowe zabezpieczenie przeciwwodne stosuje się tak zwaną izolację podpłytkową. Jak sama nazwa wskazuje, jej miejsce jest tuż pod nawierzchnią z płytek ceramicznych. Używane są w tym celu mikrozaprawy cementowo-polimerowe, zwane także szlamami uszczelniającymi. 

Taras musi mieć też odpowiednio zamocowane obróbki blacharskie oraz balustradę. 

Nawierzchnie tarasowe

Jeśli budujesz taras na konstrukcji z legarów, nawierzchnię mogą stanowić deski tarasowe z drewna zwykłego, z termodrewna (drewno suszone w temperaturze 150-200 oC) lub deski kompozytowe (produkowane z drewna oraz tworzywa sztucznego: PCV, polietylenu lub polipropylenu).

Tarasy o konstrukcji betonowej wykańcza się najczęściej płytkami ceramicznymi. Można też zastosować płyty betonowe, układane swobodnie na specjalnych wspornikach przykręcanych lub przyklejanych do podłoża. Wsporniki mają regulowaną wysokość, co ułatwia wypoziomowanie takiej nawierzchni.

Na betonie można także zrobić nawierzchnię z desek. Po zaizolowaniu jastrychu papą lub masą bitumiczną ustawia się plastikowe wsporniki legarów. Są one tak zbudowane, że umożliwiają ich wypoziomowanie. Legary, jak zwykle nie mogą być rzadziej rozmieszczone niż co 50 cm. Prostopadle do legarów mocuje się deski tarasowe. Na izolacji płyty można też ułożyć podesty tarasowe z drewna, kompozytu lub udającego drewno tworzywa sztucznego.

 

Komentarze (1):
~Kamil (niezalogowany, 87.205.30.*) 2016.09.22, 23:05

Deska drewniana na taras jest według mnie bardzo estetycznym i praktycznym rozwiązaniem pod warunkiem, że zadbano o optymalną impregnację. Jej brak bywa najczęstszą przyczyną problemów. Poza tym ważne są odpowiednie techniki montażu, na bazie złączy z eArmet lub z innego sprawdzonego źródła. W przypadku desek z łączeniem piórowym można obejść się bez narzędzi.

Czy opinia jest przydatna?
( 0 / 0 ) Opinia przydatna dla użytkowników
zobacz produkty
Wczytywanie...
Wczytywanie...