ZAPRAWY MURARSKIE
 |
Stosowane być mogą do wznoszenia murów z cegieł, pustaków ceramicznych, bloczków betonowych, czy cegły silikatowej. Używa się ich także do wymurowania ogrodzeń, kominków, elementów ozdobnych. Jako wykończenie, mogą być w kolorze naturalnym - szarym albo zabarwione, kolorowe. Uwaga! Użycie zwykłych zapraw murarskich do cegły klinkierowej, silikatowej czy elewacji klinkierowej może spowodować wystąpienie przebarwień, wykwitów na części licowej. Dlatego do murowania luib fugowania ww. materiałów, warto użyć specjalnych zapraw (np. zawierających tras) które blokuja powstawanie przebarwień i wykwitów. |
Gotowe zaprawy murarskie zastępują tradycyjne, cementowe zaprawy murarskie przygotowywane na placu budowy. Są przy tym szybsze i łatwiejsze w przygotowaniu oraz gwarantują jednakowe parametry robocze i wytrzymałościowe dla każdej partii zaprawy.
TYNKI / MASY TYNKARSKIE
Tynki i masy tynkarskie mogą być stosowane wewnątrz lub na zewnątrz. Jest to ważne kryterium wyboru tynku.
Na zewnątrz - tynki zabezpieczają ścianę przed wpływem czynników atmosferycznych, chronią ocieplenie, dodają wartości estetycznej.
Wewnątrz - chronią ściany przed parą wodną, stanowią podkład pod powłokę farby, względnie same stanowią warstwę ochronną i ozdobną zarazem.
Tynki cementowo-wapienne
 |
Tynki cementowo wapienne są stosowane na zewnątrz, nakładane przez obrzucanie, zacieranie. Ograniczeniem stosowania wewnątrz tynków cementowych, cementowo-wapiennych, jako nie malowanej powłoki wykończeniowej, jest ich szorstkość. Ponadto nie pomalowane gładkie tynki cementowe sprawiają wrażenie wykończenia technicznego, odpowiadającego znacznie bardziej pomieszczeniom fabrycznym, niż lokalom mieszkalnym. Tynki cementowo wapienne powinny zostać na ścianie nie pomalowane przynajmniej przez 2-4 tygodnie. W przeciwnym wypadku mogą nie utwardzić się w stopniu wystarczającym i - po pomalowaniu - schodzić razem z farbą. Wyjątek stanowi malowanie ich farbami wapiennymi. |
Tynki wapienne
Tynki wapienne poleca się na podłoża słabsze, stare, w miarę dobrze trzymające się warstwy tynków. Mniejsze jest wtedy ryzyko, że spowodują ich odpadanie od ściany. Są wygodne, stosunkowo łatwe w nakładaniu. Dość długi czas utwardzania umożliwia jednorazowe przygotowanie większych partii materiału oraz ewentualne poprawki w trakcie prac na ścianie.
Najwygodniej jest kupować je w postaci gotowych suchych mieszanek.
Tynki gipsowe
 |
Stosować je można na podłoża mineralne, wapienne, cegły, beton, płyty wiórowo-cementowe. Nie zalecane na podłoża drewniane, metal. W wypadku tych podłoży stosować trzeba dodatkowo maty, lub siatki. Ponadto metal, drewno muszą zostać zabezpieczone przed wilgocią - drewno przez zaimpregnowanie, metal - przez naniesienie powłoki antykorozyjnej. |
Tynki dekoracyjne
Mogą być to produkty na podłożu organicznym (żywicach akrylowych polimerowych), produkty mineralne, albo mieszane. Gotowe do nakładania - w plastikowych wiadrach, nie wymagają mieszania z wodą, względnie w mieszankach suchych. W tym wypadku należy zwracać uwagę na ilość wody, jaką się do nich wprowadza. Nie mogą być zbyt rzadkie. Są przeznaczone do nakładania cienkimi warstwami, dlatego podłoże musi być równe i gładkie - wykończone masą szpachlową, albo tynkiem podkładowym. |
 |
Nanoszenie ręczne - pacą ze stali nierdzewnej. Jeżeli na narzędziu pojawiły się ślady korozji (jest to możliwe, ponieważ ostre drobiny tynku ścierają powierzchnię pacy) należy je wymienić. Nie warto oszczędzać na kupowaniu produktów najtańszych. Ślady korozji nie będą widoczne podczas nanoszenia i zacierania. Jednak tlenki żelaza warte w tynk mogą po pewnym czasie zacząć reagować z jego składnikami i przedostać się na powierzchnię. Nanoszenie natryskiem wymaga posiadania odpowiedniego urządzenia, a także wcześniejszego poćwiczenia na mniej widocznych fragmentach ścian. |
Grubość warstwy - zależy od przewidywanego efektu, który wiąże się z uziarnieniem tynku. Zasada podstawowa - warstwa nie może być cieńsza od największej średnicy ziaren.
Po naniesieniu, zależnie od żądanego efektu, tynki zaciera się pacą plastikową, względnie nadaje im fakturę kielnią, wałkiem do prac strukturalnych.
NAKŁADANIE TYNKÓW
Przygotowanie podłoża
Standardowe przygotowanie podłoża obejmuje jego wymycie, odtłuszczenie, odpylenie.
Podłoża sypkie i chłonne - powinny być zaimpregnowane środkami wzmacniającymi, którymi są najczęściej wodne dyspersje żywic.
Podłoża gładkie - zaimpregnowanie gruntami poprawiającymi przyczepność. Elementy metalowe (np. przebijające pręty zbrojenia) - oczyszczenie, pomalowanie produktami antykorozyjnymi.
Podłoża gipsowe - powinny być zarysowane głęboko ukośnie. Nie dotyczy to płyt kartonowo-gipsowych, które mogą zostać uszkodzone przez zarysowywanie.
Przerwy, spoiny - powinny być zabezpieczone siatką nylonową, połączenia płyt wiórowo-cementowych - zabezpieczone antykorozyjnie siatka metalową.
Nakładanie tynków
 |
Mechaniczne nakładanie tynków agregatem (wewnątrz, czy na zewnątrz) znacznie przyspiesza żmudne prace związane z narzucaniem ich kielnią. Nie jest jednak łatwe - osiągnięcie perfekcji wymaga dużego doświadczenia. Uwaga! ten sam produkt będzie występował w wersji do nakładania ręcznego i w wersji do nakładania mechanicznego. Należy wybrać go zależnie od techniki prac. Prace planować należy w taki sposób, aby połączenia stref już wyschniętych i rozpoczynanych przypadało w miejscach połączeń naturalnych - w rogach ścian, kantach, załamaniach, występach. Miejsca połączeń mogą bowiem być widoczne. |
Zakres odchyłów przyjmowanych jako tolerowane przy nakładaniu tynków: 2-3 mm po przyłożeniu dwumetrowej łaty. Miejsca krytyczne: krawędzie ścian i narożniki.
Zacieranie, czyli wygładzanie tynków wymaga wprawy, ale jest możliwe do wykonania we własnym zakresie.
Jeśli mamy niedokładnie wygładzoną ścianę, którą trzeba szybko wykończyć "na gotowo", można stosować systemy natryskowe (rozwiązanie pośrednie między tynkiem a farbą strukturalną.) Na pomalowaną ścianę natryśnięte zostają krople produktu, odpowiadającego konsystencją rzadkiemu tynkowi. Jest szeroki wybór kolorów. Może być to rozwiązanie jedno-, dwu- lub nawet wielobarwne. Gęstość, wielkość struktury: od bardzo drobnej do grubej.
